
Rozmawiając ze znajomymi, zdarza Ci się zapewne usłyszeć, że uskarżają się na depresję. Termin depresja jest odmieniany przez wszystkie przypadki, podobnie jak termin stres. Depresja wydaje się być w ostatnich latach często występującym zjawiskiem. Czy dotyczy wyłącznie dorosłych, czy na depresję mogą cierpieć również małe dzieci i nastolatki? Czy wiesz, że w każdej klasie średnio dwoje dzieci cierpi na tę chorobę?

Do gabinetu psychologów dziecięcych coraz częściej trafiają rodzice zaniepokojeni tym, jak ich dziecko się odżywia. Obserwują wycofanie córki czy syna z jedzenia wspólnie z rodziną, nasilające się ograniczenia ilości jedzenia, dążenie do odchudzania się, wykonywania ćwiczeń, odrzucania różnych produktów. Martwią się tym, ile czasu ich dziecko spędza na przyglądaniu się własnemu ciału, ważeniu, porównywaniu się do kolegów. Niepokój budzą sytuacje, w których dziecko odmawia jedzenia lub zjada je po kryjomu w dużych ilościach.

Wiele dzieci w wieku szkolnym doświadczyło dokuczania, wyśmiewania lub agresji. Jeszcze więcej było świadkiem agresywnych zachowań. Często dzieje się to w miejscach poza nadzorem nauczycieli – w mniej dostępnych częściach korytarza, w szatniach czy toaletach. W artykule podpowiadam, jakie działania mogą podjąć sami uczniowie, zarówno ci, którzy doświadczają dokuczania jak i świadkowie, by zatrzymać przemoc zanim się wymknie spod kontroli.

Czy sukces edukacyjny zależy wyłącznie od nauki zgodnej z preferowanym stylem uczenia się? Poznaj fakty i mity związane z tym tematem. Przyjrzyjmy się, jak wykorzystujemy ulubione style uczenia się w połączeniu z naszą inteligencją, osobowością i środowiskiem, w którym przebywamy.

We wszystkich szkołach są uczniowie, którzy sprawiają problemy wychowawcze. Znaczny odsetek problemów w tym zakresie wiąże się z zaburzonymi zachowaniami i reakcjami emocjonalnymi występującymi zarówno podczas lekcji, jak również na przerwach i na zajęciach pozalekcyjnych. Co należy rozumieć przez pojęcie zaburzeń emocji i zachowania, jaki zakres zachowań wpisuje się w to zjawisko i pomóc uczniom odnaleźć się w rzeczywistości szkolnej?

W artykule znajdziecie Państwo, praktyczne informacje dotyczące form pracy z uczniem zdolnym (przydatne do wdrożenia indywidualnego programu lub toku nauki), wskazówki dla wychowawcy do przygotowania opinii o uczniu oraz przykładowe zadania nauczyciela – opiekuna ucznia szczególnie uzdolnionego.

Problem zbyt ciężkich plecaków wraca jak bumerang. Wielu rodziców zwraca uwagę na to, że dzieci muszą przynosić do szkoły zeszyty i podręczniki, za brak których są karani, zaś w praktyce zdarza się, że nie korzystają z nich w czasie lekcji. Zwracają uwagę, że rekomendowany ciężar szkolnego plecaka nie powinien przekraczać 10-12,5% masy ciała dziecka i żądają ważenia plecaków w szkole. Ekspert odpowiada, czy istnieją przepisy nakładające obowiązek ważenia tornistrów.

Rodzice dzieci i uczniów często składają w przedszkolach i szkołach różnego rodzaju upoważnienia dla innych osób. Najczęściej są to zgody na odbiór dziecka, uczestniczenie w zebraniu czy udzielanie informacji o zachowaniu czy ocenach. Trzeba jednak pamiętać, że zakres takich upoważnień jest ograniczony. W szczególności zaś nie można przekazać tzw. sporządzonego u notariusza pełnomocnictwa do sprawowania opieki nad dzieckiem. Osoba niebędąca rodzicem bądź opiekunem prawnym nie może zostać upoważniona do podejmowania wszelkich decyzji w sprawie dziecka. Sprawdź szczegóły dotyczące postępowania z pełnomocnictwem notarialnym do opieki nad dzieckiem.

Zniszczenie mienia szkolnego przez ucznia zdarza się stosunkowo często. Zwykle nie jest to działanie zamierzone, jednak zdarza się także, że uczniowie świadomie dopuszczają się aktów wandalizmu i dewastacji. Dowiedz się czy szkoła może zażądać od rodziców ucznia pokrycia kosztów zniszczenia mienia szkolnego, dokonanego przez ich dziecko? Jak dyrektor szkoły może ukarać ucznia?

Nauczyciel prowadzący zajęcia z zakresu doradztwa zawodowego, który nie posiada w tym zakresie wymaganych kwalifikacji może być zatrudniony do końca roku szkolnego 2020/2021. Czy to oznacza, że może prowadzić zajęcia nawet wówczas, gdy nie podjął działań zmierzających do uzyskania kwalifikacji?

Cel doradztwa zawodowego to wspieranie uczniów/słuchaczy w procesie przygotowania ich do świadomego i samodzielnego wyboru kolejnego etapu kształcenia i zawodu, z uwzględnieniem ich zainteresowań, uzdolnień i predyspozycji zawodowych oraz informacji na temat systemu edukacji i rynku pracy. Pobierz program realizacji WSDZ dla szkoły policealnej/szkoły dla dorosłych w roku szkolnym 2018/2019.

Współczesna edukacja nie ogranicza się jedynie do przekazywania wiedzy. To również proces kształtowania postaw, relacji i umiejętności społecznych. Jednym z kluczowych elementów tego procesu jest zrozumienie, jak uczniowie czują się w swoim środowisku edukacyjnym. diagnozująca sytuację w klasie to doskonałe narzędzie, które pozwala na zgłębienie tego zagadnienia. Przeczytaj artykuł, aby dowiedzieć się, jakie korzyści daje przeprowadzenie ankiety dotyczącej sytuacji w klasie. Ekspertka wyjaśnia także, jak skonstruować ankietę i jakie działania podjąć po uzyskaniu opinii uczniów.

Bycie wychowawcą klasy oznacza konieczność funkcjonowania w różnych rolach. Jak pogodzić działania wymuszone przepisami z pozytywnym wychowaniem? Artykuł omawia różnorodne role, które pełni wychowawca klasy, podkreślając ich znaczenie w procesie edukacji i wychowania uczniów. Zwraca uwagę na autentyczność, kompetencje i umiejętności niezbędne dla skutecznego wychowawcy, jednocześnie podkreślając wyzwania i możliwości związane z pełnieniem tych ról w praktyce szkolnej. Dowiedz się, jakie role w szkole odgrywa wychowawca w środowisku klasowym.

Aktywne uczenie się to podejście edukacyjne, które skupia się na zaangażowaniu uczniów w procesie nauki. W odróżnieniu od tradycyjnych, biernych metod nauczania, aktywne metody aktywizują uczniów pobudzając ich ciekawość, kreatywność oraz samodzielne myślenie. W tym artykule wyjaśniamy, czym jest aktywne uczenie się oraz wyjaśniamy, dlaczego to podejście jest tak ważne dla współczesnej edukacji. Autorka przedstawia korzyści aktywnego uczenia się dla uczniów, nauczycieli i szkół oraz wskazuje, które technologie mogą wspierać proces uczenia się.

Nie dam rady. Nie wstaję, nie mam siły tam iść. Czuję, że zaraz zwymiotuję, niech mnie tylko nie bierze do odpowiedzi. Będą na mnie wszyscy patrzeć. Czuję, że mnie tu nie chcą. Na samą myśl o szkole boli mnie brzuch i jest nie dobrze. Tak mogą brzmieć wypowiedzi dzieci i nastolatków, które zmagają się z zaburzeniami lękowymi. Trzeba bowiem pamiętać, że fobia szkolna w klasyfikacji medycznej nie jest odrębną kategorią, chociaż towarzyszący jej zespół objawów jest podobny do fobii społecznej. Czym jest fobia szkolna, jak wygląda w rzeczywistości, z jakimi problemami mierzą się uczniowie? Lęk dziecka przed szkołą został opisany w odniesieniu do starszych uczniów – nastolatków.

Mówi się, że dla rozwoju dziecka najważniejsze jest poczucie bezpieczeństwa i stabilizacja. Codzienna rutyna, powtarzalność, uporządkowany rytm dnia są filarami, na których można się oprzeć. Dziecko powinno wiedzieć, do czego wraca ze szkoły, co się będzie działo w weekendy, wakacje. Dzieci nie lubią chaosu, niespodzianek. Wiele się o tym słyszy, jednak, gdy rzeczywiście pojawia się jakaś nagła zmiana, łatwo o tym zapomnieć.

Sytuacja, w której uczeń prosi, by zwracać się do niego innym imieniem niż wskazuje dokumentacja, zdarza się stosunkowo często. Zwykle młody człowiek informuje, że na co dzień posługuje się drugim imieniem lub innym – wskazanym przez siebie, ponieważ nie lubi tego oficjalnego. Nauczyciele oraz koledzy i koleżanki zwykle nie widzą w tym problemu. Zupełnie inaczej jest jednak, gdy młody człowiek ujawnia swoją tożsamość płciową. Wówczas prosi o używania przez nauczycieli i uczniów preferowanego przez niego imienia właściwego dla płci przeciwnej. Co powinna zrobić szkoła w takiej sytuacji? Jak zagwarantować uczniom transpłciowym prawo do poszanowania ich tożsamości płciowej? Czy należy uszanować prośbę ucznia o używanie wobec niego innego imienia i form gramatycznych właściwych dla płci przeciwnej?

Nie dam rady. Nie wstaję, nie mam siły tam iść. Czuję, że zaraz zwymiotuję, niech mnie tylko nie bierze do odpowiedzi. Będą na mnie wszyscy patrzeć. Czuję, że mnie tu nie chcą. Na samą myśl o szkole boli mnie brzuch i jest nie dobrze. Tak mogą brzmieć wypowiedzi dzieci i nastolatków, które zmagają się z zaburzeniami lękowymi. Trzeba bowiem pamiętać, że fobia szkolna w klasyfikacji medycznej nie jest odrębną kategorią, chociaż towarzyszący jej zespół objawów jest podobny do fobii społecznej. Czym jest fobia szkolna, jak wygląda w rzeczywistości, z jakimi problemami mierzą się uczniowie? Lęk dziecka przed szkołą został opisany w odniesieniu do starszych uczniów – nastolatków.

Mówi się, że dla rozwoju dziecka najważniejsze jest poczucie bezpieczeństwa i stabilizacja. Codzienna rutyna, powtarzalność, uporządkowany rytm dnia są filarami, na których można się oprzeć. Dziecko powinno wiedzieć, do czego wraca ze szkoły, co się będzie działo w weekendy, wakacje. Dzieci nie lubią chaosu, niespodzianek. Wiele się o tym słyszy, jednak, gdy rzeczywiście pojawia się jakaś nagła zmiana, łatwo o tym zapomnieć.

Sytuacja, w której uczeń prosi, by zwracać się do niego innym imieniem niż wskazuje dokumentacja, zdarza się stosunkowo często. Zwykle młody człowiek informuje, że na co dzień posługuje się drugim imieniem lub innym – wskazanym przez siebie, ponieważ nie lubi tego oficjalnego. Nauczyciele oraz koledzy i koleżanki zwykle nie widzą w tym problemu. Zupełnie inaczej jest jednak, gdy młody człowiek ujawnia swoją tożsamość płciową. Wówczas prosi o używania przez nauczycieli i uczniów preferowanego przez niego imienia właściwego dla płci przeciwnej. Co powinna zrobić szkoła w takiej sytuacji? Jak zagwarantować uczniom transpłciowym prawo do poszanowania ich tożsamości płciowej? Czy należy uszanować prośbę ucznia o używanie wobec niego innego imienia i form gramatycznych właściwych dla płci przeciwnej?

Niepokój związany z sytuacją w Ukrainie, który odczuwamy w ostatnich dniach udziela się również naszym dzieciom i uczniom. Dzieci słuchają rozmów dorosłych. Mają również dostęp do mediów społecznościowych oraz telewizji, gdzie pokazywane są zdjęcia i filmy o wojnie. Już niebawem wielu ukraińskich uczniów rozpocznie naukę w polskich szkołach. Obecna sytuacja wymaga podejmowania rozmów na bardzo trudne tematy, adekwatnie do wieku i wiedzy dziecka. Rolą nauczycieli i pedagogów jest wsparcie uczniów i przygotowanie ich do nowej rzeczywistości szkolnej. Niezwykle ważne jest również reagowanie na wszystkie kryzysy dotyczące dzieci i młodzieży pochodzących z Rosji czy Białorusi. Ci uczniowie są obecni w polskich szkołach. Być może lada moment zaczną edukację z tymi, którzy zmuszeni byli do ucieczki z Ukrainy.

Wydaje się dość oczywiste, że tzw. trudne dziecko to dziecko po przejściach. Sprawia kłopoty, bo samo je ma. Powoduje konflikty, jego zachowania są impulsywne i mało przewidywalne, bo tego nauczyło się od swojego otoczenia. Niestety rzadko dorośli chcą widzieć więcej i szerzej. Jakby uwagę przykuwał tylko wierzchołek góry lodowej, przeróżne „niegrzeczne” zachowania, a to co pod wodą pozostaje niezauważone. Przeczytaj artykuł i dowiedz się, dlaczego tak często umyka nam, że „trudny uczeń”, to w rzeczywistości uczeń z doświadczeniem traumy. Sprawdź, jakie skutki w psychice człowieka może wywołać uraz oraz kiedy dziecko powinno być skierowane do specjalisty w zakresie zdrowia psychicznego.

Depresja nierzadko dotyka młodych ludzi, także uczniów szkoły podstawowej. Obniżanie się wieku pacjentów z depresją jest przede wszystkim wynikiem nasilających się przemian społeczno-kulturowych. To także skutek rosnących wymagań wobec młodych ludzi. Szybkie tempo życia, brak czasu, obarczanie pociech coraz większą odpowiedzialnością, może sprzyjać zachwianiu ich zdrowia psychicznego. Sprawdź, czym objawia się depresja wśród dzieci i młodzieży i na co zwracać uwagę. Dowiedz się, jak wspierać uczniów, u których zdiagnozowano zaburzenia depresyjne.