
Dobór pomocy dydaktycznych w pracy z uczniem z niepełnosprawnością intelektualną bywa traktowany jako kwestia techniczna. W rzeczywistości jest to jeden z najważniejszych momentów planowania pracy edukacyjno-terapeutycznej, który decyduje o tym, czy zaplanowane oddziaływania będą miały realną wartość rozwojową. Każda pomoc dydaktyczna niesie ze sobą określone założenia poznawcze, sensoryczne i funkcjonalne – może wspierać samodzielność ucznia albo ją ograniczać, motywować do eksploracji lub prowadzić do biernego odtwarzania schematów. W artykule pokazano, na co nauczyciel powinien zwracać szczególną uwagę przy doborze środków dydaktycznych, aby rzeczywiście odpowiadały one indywidualnym możliwościom psychofizycznym ucznia i wspierały cele edukacyjne i terapeutyczne.

Komunikacja z dzieckiem z niepełnosprawnością wzroku stanowi jeden z najważniejszych elementów realizacji zasady równego dostępu do edukacji i w znacznym stopniu wpływa na to, jak dziecko może funkcjonować w środowisku szkolnym. Nie dotyczy wyłącznie relacji wychowawczej, lecz bezpośrednio wpływa na możliwość korzystania przez ucznia z procesu dydaktycznego na zasadach określonych w przepisach prawa oświatowego. W praktyce szkolnej to właśnie sposób formułowania komunikatów, język używany przez nauczycieli oraz codzienne interakcje decydują o tym, czy wsparcie ma charakter realny, czy jedynie formalny.

Uczeń słabowidzący często „widzi” w szkole znacznie więcej, niż dostrzegają dorośli – napięcia, niejasne komunikaty, własne ograniczenia i reakcje otoczenia. Jednocześnie to właśnie jego rzeczywiste potrzeby bywają najmniej widoczne: zbyt często sprowadzane do kwestii technicznych, takich jak powiększona czcionka czy miejsce bliżej tablicy. Tymczasem słabowidzenie wpływa na całe funkcjonowanie dziecka – sposób poznawania świata, budowania relacji, regulowania emocji, poruszania się w przestrzeni i konstruowania obrazu samego siebie. Funkcjonowanie ucznia słabowidzącego nie jest stałe ani jednorodne. Zmienia się wraz z wiekiem, wymaganiami edukacyjnymi i rozwojowymi wyzwaniami kolejnych etapów nauki – od przedszkola, przez edukację wczesnoszkolną, aż po szkołę ponadpodstawową. To, co w wieku przedszkolnym objawia się wolniejszym rozpoznawaniem kształtów czy trudnością w orientacji przestrzennej, w okresie dorastania może przyjmować postać narastającego zmęczenia, wycofania społecznego lub obniżonego poczucia własnej wartości. Zrozumienie specyfiki funkcjonowania ucznia na każdym etapie edukacyjnym jest warunkiem realnego, a nie pozornego włączania. Niniejszy artykuł pokazuje, jak słabowidzenie wpływa na rozwój poznawczy, językowy, emocjonalno-społeczny oraz motoryczny dziecka i młodzieży – oraz dlaczego skuteczne wsparcie zaczyna się od uważnej obserwacji, a nie od gotowych schematów.

Zakup kabiny akustycznej dla uczniów ze spektrum autyzmu lub ADHD może być uznany za wydatek kwalifikowalny w ramach dotacji oświatowej. Kabina spełnia funkcje mebla, pomocy dydaktycznej oraz narzędzia terapeutycznego, co czyni ją istotnym elementem wsparcia edukacyjnego i terapeutycznego. Ważne jest jednak odpowiednie uzasadnienie jej wykorzystania w dokumentacji szkoły (np. wykazanie w IPET).

Zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze stanowią formę realizacji obowiązku szkolnego i obowiązku nauki dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim. Ich organizacja została szczegółowo uregulowana w przepisach oświatowych. Celem artykułu jest praktyczne wyjaśnienie zasad organizacji tych zajęć zgodnie z przepisami.

Zapewnienie odpowiednich warunków do realizacji zajęć rewalidacyjno-wychowawczych jest obowiązkiem szkoły i organu prowadzącego. Oznacza to, że jeżeli jest to wskazane, placówka musi zakupić specjalistyczny sprzęt, np. krzesła dostosowane do potrzeb ucznia, pomoce sensoryczne czy dodatkowe środki dydaktyczne, także wtedy, gdy nie zostały one wprost wpisane do orzeczenia. W artykule wyjaśniamy, jakie obowiązki wynikają z przepisów prawa oraz kiedy szkoła ma obowiązek zapewnić uczestnikowi zajęć odpowiednie wyposażenie.

Dyrektor szkoły może zwrócić się do organu nadzoru pedagogicznego o zgodę na zatrudnienie nauczyciela współorganizującego kształcenie, który nie posiada kwalifikacji z zakresu pedagogiki specjalnej, jeżeli mimo przeprowadzonych działań rekrutacyjnych nie udało się znaleźć odpowiedniego kandydata. W takiej sytuacji konieczne jest szczegółowe uzasadnienie wniosku – należy wykazać brak nauczycieli z wymaganymi kwalifikacjami, opisać podjęte próby ich zatrudnienia oraz wskazać, że proponowany kandydat posiada przygotowanie pedagogiczne i doświadczenie pozwalające na właściwe wspieranie uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego. W artykule przedstawiamy przykładowy sposób sformułowania takiego uzasadnienia. Artykuł dotyczy wniosku o wyrażenie zgody na zatrudnienie nauczyciela nieposiadającego wymaganych kwalifikacji, na podstawie art. 10 ust. 9 Karty Nauczyciela.

Uczniowie z niepełnosprawnością coraz częściej realizują edukację w klasach ogólnodostępnych, w tzw. włączeniu. Taka sytuacja nakłada na wychowawcę klasy szczególne zadania, których realizacja wymaga koordynacji systematycznej współpracy nauczycieli w celu rozpoznania specjalnych potrzeb edukacyjnych ucznia oraz planowanie odpowiedniego wsparcia.

Ocenianie ucznia słabowidzącego to jeden z obszarów, w których nauczyciel może realnie wpływać na poczucie bezpieczeństwa, motywację i efektywność nauki dziecka. Wymaga ono nie tyle zmniejszenia wymagań, co przemyślanego dostosowania sposobu ich sprawdzania. Uczeń z niepełnosprawnością wzrokową, nawet przy prawidłowym poziomie intelektualnym, może mieć ograniczoną możliwość czytania z tablicy, rozróżniania drobnych liter czy interpretowania treści graficznych. Ocenianie w takim przypadku powinno pozwalać na rzetelne zbadanie wiedzy i umiejętności ucznia z diagnozą niepełnosprawności wzroku.

Czy dziecko może dobrze rozumieć matematykę, jeśli nie ma pełnego dostępu do języka? Okazuje się, że to właśnie język stanowi fundament myślenia matematycznego. Dzieci z niedosłuchem, które mają utrudniony odbiór mowy, często napotykają trudności nie z samymi obliczeniami, lecz z rozumieniem pojęć, poleceń i logicznych zależności. Artykuł pokazuje, jak język kształtuje sposób myślenia, dlaczego jego ograniczony rozwój wpływa na naukę matematyki oraz jakie strategie pomagają uczniom z niedosłuchem rozwijać kompetencje matematyczne. Dowiedz się, jak pomóc uczniom z niepełnosprawnością słuchową pokonywać trudności w liczeniu i osiągać satysfakcjonujące wyniki w nauce.