
W związku z wypracowaniem odpowiedniego stażu nauczycielowi przysługuje nagroda jubileuszowa. Wysokość tej nagrody zależy od długości stażu pracy, ale też obowiązującej nauczyciela stawki wynagrodzenia. W jakiej kwocie przysługuje nagroda jubileuszowa nauczyciela 2026 – po zmianach w Karcie Nauczyciela? Jaki jest termin wypłaty nagrody jubileuszowej? Kiedy należy się wcześniejsza nagroda? Czy przysługują ona zawsze w pełnej wysokości? Odpowiedzi na te pytania w artykule.

Dlaczego dla jednego dziecka pisanie staje się naturalnym narzędziem komunikacji, a dla innego źródłem napięcia, zmęczenia i frustracji? Trudności grafomotoryczne rzadko są wyłącznie problemem dłoni czy braku ćwiczeń – znacznie częściej mają swoje źródło w sposobie, w jaki układ nerwowy przetwarza bodźce sensoryczne. Artykuł ma na celu przedstawienie zależności między funkcjonowaniem systemów sensorycznych a procesem pisania, omówienie charakterystycznych objawów trudności grafomotorycznych wynikających z zaburzeń integracji sensorycznej oraz zaprezentowanie skutecznych działań wspierających rozwój dziecka w tym obszarze.

Krzyczy i piszczy, popada w konflikty, prowokuje bójki lub wręcz przeciwnie – zgłasza ciągle lęk, smutek lub bóle brzucha. Efekt jest podobny. Nauczyciele i rodzice koncentrują na dziecku swoją uwagę. Kiedy dzieci używają zachowań trudnych, by przywołać do siebie dorosłych? Jak je wspierać, by potrafiły komunikować się w konstruktywny sposób?

Sposób formułowania tematów zajęć rewalidacyjnych w dzienniku nie jest wyłącznie kwestią indywidualnych preferencji nauczyciela. Dla wielu specjalistów stanowi on realne źródło niepewności i stresu, szczególnie w sytuacjach kontroli dokumentacji lub konieczności sporządzania sprawozdań z realizowanych działań. W praktyce szkolnej można zaobserwować duże rozbieżności w tym, jak tematy zajęć są zapisywane: od bardzo ogólnych, skrótowych haseł po rozbudowane opisy, które przypominają konspekt zajęć. Jednocześnie sposób zapisu tematu ma znaczenie nie tylko formalne. Temat zajęć stanowi syntetyczną informację o kierunku pracy z uczniem, pokazuje, jakie obszary funkcjonowania były usprawniane i w jaki sposób realizowano zalecenia wynikające z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz IPET. Prawidłowo sformułowany temat porządkuje pracę nauczyciela oraz ułatwia późniejszą analizę efektów oddziaływań. W artykule wyjaśniamy aspekty formalne i praktyczne.

W środowisku szkolnym uczniowie osiągający wysokie wyniki są często postrzegani jako ci, którzy poradzą sobie sami, nie wymagający uwagi, a ich dobre oceny są dowodem stabilności i motywacji. Jednak za maską sukcesu może kryć się głęboko skrywany lęk przed porażką, chroniczne napięcie i nieustanne poczucie, że „to wciąż za mało”. Perfekcjonizm u uczniów zdolnych, choć z zewnątrz wygląda, jak samodyscyplina, często jest formą wewnętrznego przymusu, który prowadzi do przeciążenia i zagubienia. Dowiedz się, dlaczego nadmierne dążenie do perfekcji ma negatywny wpływ na całe życie ucznia i często prowadzi do chronicznego stresu, zarówno w wieku młodzieńczym, jak i dorosłym życiu.

Każdy nauczyciel podlega procedurze oceny pracy – na swój wniosek, ale nie tylko. Jak przebiega procedura oceny pracy po ostatnich zmianach? Jakie są uprawnienia nauczyciela w związku z oceną? Jakie kryteria oceny pracy obowiązują? Jak zakwestionować ocenę pracy, z której nauczyciel nie jest zadowolony? Poznaj procedurę i nowe zasady dokonywania oceny pracy nauczyciela, sprawdź, jakie są prawa i obowiązki nauczyciela.

Nuda jest jednym z najczęściej zgłaszanych doświadczeń przez uczniów na wszystkich etapach edukacji. Zwykle bywa interpretowana jako brak chęci, lenistwo lub opór wobec pracy. Tymczasem z perspektywy psychologicznej nuda nie jest pustym stanem emocjonalnym ani „brakiem czegokolwiek”. To ważny sygnał mówiący o potrzebach ucznia – tych poznawczych, emocjonalnych i relacyjnych. Kiedy dziecko mówi „nudzi mi się” albo „nie chce mi się”, często komunikuje coś znacznie bardziej złożonego, niż niechęć do zadania.

Działania podejmowane wobec dziecka objętego pomocą psychologiczno-pedagogiczną nie zawsze przynoszą oczekiwane rezultaty. Zdarza się, że mimo stosowania odpowiednich metod, form pracy i zaangażowania nauczycieli oraz specjalistów rozwój ucznia nie przebiega tak, jak zakładano, a trudności w jego funkcjonowaniu utrzymują się lub nawet pogłębiają. W takiej sytuacji placówka musi podjąć przemyślane działania naprawcze. Sprawdź, jakie kroki są konieczne, gdy okazuje się, że pomoc psychologiczno-pedagogiczna nie jest skuteczna, oraz jak wygląda prawidłowy proces diagnozy, współpracy z poradnią i modyfikowania udzielanego wsparcia.

W ostatnich latach coraz częściej można usłyszeć od nauczycieli, że uczniowie reagują impulsywnie, szybko się złoszczą, mają trudność z przyjmowaniem krytyki i nie potrafią rozwiązywać konfliktów inaczej niż przez konfrontację. W codziennej praktyce szkolnej nauczyciel spotyka się z agresją werbalną, prowokacjami, a czasem z zachowaniami, które trudno zrozumieć, a jeszcze trudniej na nie reagować. To wszystko sprawia, że szkoła – obok funkcji edukacyjnej – musi dziś pełnić równie ważną rolę wychowawczą i emocjonalną. Jednym z narzędzi, które realnie wspierają nauczycieli w tym obszarze, jest Trening Zastępowania Agresji (TZA), znany także pod angielską nazwą Aggression Replacement Training autorstwa Arnolda Goldsteina i Barry’ego Glicka. To metoda, która od lat z powodzeniem stosowana jest w szkołach, placówkach wychowawczych i poradniach, a jej skuteczność potwierdzają liczne badania i praktyka.

Ruch jest dla dziecka tym, czym mowa dla dorosłego – naturalnym sposobem poznawania świata i wyrażania siebie. Każdy skok, bieg czy obrót to nie tylko ćwiczenie sprawności, ale też doświadczenie zmysłowe, dzięki któremu układ nerwowy uczy się organizować i interpretować bodźce płynące z ciała i otoczenia. W ten sposób dziecko rozwija świadomość własnego ciała, koordynację, równowagę oraz zdolność planowania i kontroli ruchu – umiejętności niezbędne nie tylko w sporcie, lecz także w nauce i codziennym funkcjonowaniu. Zajęcia wychowania fizycznego są doskonałą przestrzenią do wspierania integracji sensorycznej, ponieważ łączą ruch, zabawę i różnorodne doznania zmysłowe. Odpowiednio zaplanowane aktywności mogą stymulować układ przedsionkowy, proprioceptywny, dotykowy, a także wzrokowy i słuchowy, wspierając tym samym koncentrację, samoregulację emocjonalną i rozwój poznawczy dziecka.