
Przemoc rówieśnicza to poważne zjawisko, które w ostatnich latach niezwykle martwi środowiska szkolne. W wielu polskich szkołach trwa proces edukowania kadry pedagogicznej, rodziców i uczniów w zakresie wychwytywania zachowań przemocowych i skutecznego reagowania na nie. Skuteczna interwencja i zahamowanie agresji to jednak nie koniec. To dopiero początek pracy na rzecz przywrócenia poczucia bezpieczeństwa skrzywdzonych uczniów. W jaki sposób wspierać dzieci w procesie odbudowy relacji?

Autoagresja u dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej to jedno z trudniejszych wyzwań, przed którymi stają rodzice, nauczyciele i terapeuci. W artykule nie ograniczamy się do opisu problemu – przedstawiamy praktyczne sposoby wsparcia, które pomagają zmniejszyć ryzyko zachowań autoagresywnych i dają dziecku bezpieczne alternatywy. Omawiamy m.in. znaczenie diety sensorycznej jako codziennej profilaktyki, modyfikację otoczenia, by stworzyć dziecku przestrzeń wolną od nadmiernej stymulacji, oraz techniki regulacji emocji, które uczą dziecko wyciszania napięcia w konstruktywny sposób. Pokazujemy także, jak ważna jest współpraca specjalistów i rodziny, aby wsparcie było spójne i skuteczne. Dzięki temu każdy dorosły znajdzie tu konkretne wskazówki, które można zastosować zarówno w domu, jak i w szkole czy przedszkolu.

Czy dziecko może dobrze rozumieć matematykę, jeśli nie ma pełnego dostępu do języka? Okazuje się, że to właśnie język stanowi fundament myślenia matematycznego. Dzieci z niedosłuchem, które mają utrudniony odbiór mowy, często napotykają trudności nie z samymi obliczeniami, lecz z rozumieniem pojęć, poleceń i logicznych zależności. Artykuł pokazuje, jak język kształtuje sposób myślenia, dlaczego jego ograniczony rozwój wpływa na naukę matematyki oraz jakie strategie pomagają uczniom z niedosłuchem rozwijać kompetencje matematyczne. Dowiedz się, jak pomóc uczniom z niepełnosprawnością słuchową pokonywać trudności w liczeniu i osiągać satysfakcjonujące wyniki w nauce.

Już w wieku przedszkolnym dzieci rozpoznają pewne stereotypowe role, które przypisuje im społeczeństwo. Wkraczając na ścieżkę edukacji szkolnej często są już po prostu utwierdzane w przekonaniach, których nabrały wcześniej. Stereotypy dotyczące płci to duże zagrożenie dla poczucia własnej wartości uczniów. Ograniczają ich potencjał, utrwalają nierówności, wzmacniają poczucie presji i zniekształcają obraz rzeczywistości. Jak w pracy z dziećmi unikać stereotypów płciowych i dbać o to, aby w procesie nauki i wychowania kształtować przekonanie o równej wartości człowieka, niezależnie od płci?

Dla każdego ucznia, który posiada orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, opracowuje się w szkole indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny. Opracowując IPET należy brać pod uwagę wnioski z wielospecjalistycznej oceny poziomu funkcjonowania ucznia lub dziecka. Przypominamy najważniejsze kwestie związane z przygotowaniem tych dokumentów. Zwracamy uwagę na najważniejsze zasady obowiązujące w roku szkolnym 2025/2026.

Autoagresja u dzieci i młodzieży często bywa odbierana jako niezrozumiałe, a nawet szokujące zachowanie. Jednak coraz częściej zwraca się uwagę, że w wielu przypadkach nie jest to wyraz „buntu” czy „złośliwości”, ale sygnał przeciążenia sensorycznego. To sposób radzenia sobie z nadmiarem lub brakiem bodźców. Zrozumienie tego mechanizmu pozwala spojrzeć na autoagresję w nowym świetle: jako formę regulacji, która wymaga uważności i wsparcia dorosłych. W artykule przyglądamy się temu zjawisku i pokazujemy, jak rozpoznać jego przyczyny oraz jak reagować w sytuacjach kryzysowych.

„Bambik”, „brainrot”, „czemó” – dla jednych brzmią jak przypadkowy zlepek sylab, dla innych są kluczem do zrozumienia świata współczesnej młodzieży. Język, którym posługują się nastolatkowie, zmienia się dziś szybciej niż kiedykolwiek wcześniej, a jego znaczenie wykracza daleko poza modę czy internetowe memy. To nie tylko narzędzie komunikacji wśród młodzieży, ale także sposób budowania tożsamości, przynależności do grupy i wyrażania emocji. Jak na te zmiany powinna reagować szkoła? Zamiast walczyć z nowymi słowami, warto spróbować je zrozumieć – bo to właśnie w nich ukryta jest mapa do młodzieżowego świata.

Wiele pokoleń bawiło się w „prawda czy wyzwanie”. Internetowa wersja tej kultowej gry towarzyskiej nikogo nie powinna dziwić – w końcu coraz więcej obszarów życia młodzieży przenosi się do świata online. Różnica polega jednak na charakterze współczesnych wyzwań. Challenge'e w sieci polegają na wykonywaniu zadań, nagrywaniu ich i publikowaniu filmików w mediach społecznościowych. Niektóre z nich są niewinne i mają charakter zabawy, inne jednak wiążą się z poważnym ryzykiem dla zdrowia i życia. Problem internetowych wyzwań dostrzega także Ministerstwo Cyfryzacji i NASK. Na portalu gov.pl można znaleźć poradnik dla nauczycieli z praktycznymi wskazówkami, jak reagować na niebezpieczne zachowania dzieci i młodzieży w sieci. To ważny sygnał, że temat wymaga uwagi i otwartej rozmowy w szkole. Jak w sposób konstruktywny rozmawiać z uczniami, aby uświadomić im zagrożenia wynikające z podejmowania ryzykownych wyzwań?

Każdy nauczyciel, wychowawca czy specjalista szkolny zna to z własnego doświadczenia: wrzesień mija stosunkowo spokojnie, a już w październiku pojawia się wzrost trudnych zachowań wśród uczniów. Wydaje się, że szkoła, która jeszcze niedawno tętniła świeżością i ciekawością, nagle staje się areną wyzwań wychowawczych, o których wcześniej nie myśleliśmy. Dlaczego tak się dzieje? Czy to tylko przypadek, czy kryje się za tym głębsza psychologia rozwoju i mechanizmy funkcjonowania szkoły? Przyjrzyjmy się temu bliżej.

Wychowawca klasy to osoba, która koordynuje wszystkie działania dotyczące uczniów. Nie dziwi więc, że nałożono na niego szereg zadań dotyczących pomocy psychologicznej i pedagogicznej. Sprawdź, jaka jest jego rola w procesie udzielania wsparcia uczniom. Dowiedz się, co to znaczy pełnić funkcje koordynatora. Przekonaj się również, w jakim stopniu za skuteczność tej pomocy odpowiadają pozostali nauczyciele.