
Z sondażu CBOS wynika, że 94% uczniów i studentów używa wulgaryzmów. Jednak przeklinanie zaczyna się już w przedszkolu. Czy ten trend da się jeszcze zatrzymać? Dowiedz się, skąd w słowniku dzieci i młodzieży tak wiele niecenzuralnych wyrazów i jak wytłumaczyć dziecku, że nie każde usłyszane słowo warto powtarzać? Poznaj sposoby radzenia sobie z problemem w różnych grupach wiekowych.

Nie jest łatwo rozmawiać z młodzieżą na temat AIDS. Dość powszechne jest przekonanie, że AIDS to problem starszych pokoleń. Nastolatki mogą myśleć, że ten kłopot dawno przeminął i obecnie zagrożenie zarażeniem jest niewielkie. Krajowe Centrum ds. AIDS donosi jednak, że to nieprawda. Codziennie na świecie wirusem HIV zakaża się 6 tysięcy osób, w Polsce to około 2-3 osoby dziennie. Rocznie w Polsce wykrywa się kilkaset zakażeń.

Agresję kojarzymy zazwyczaj z czymś złym; biciem, zabieraniem, obelgami słownymi. Nie jest to jednak takie proste w przypadku dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w szczególności z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. U nich agresja jest często nieudanym szukaniem pomocy, próbą kontaktu, zaproszeniem do komunikacji. Równie często bywa reakcją na nękanie rówieśnicze, którego doświadcza wielu uczniów z ASD. Dowiedz się, jak radzą sobie uczniowie ze spektrum autyzmu w obliczu przemocy rówieśniczej.

Asertywność to dosyć enigmatyczne wyrażenie, którego czasem używa się, do określania problemów w relacjach społecznych. Hasła „brakuje mu asertywności” lub „asertywność zapewniła jej sukces” to slogany, którymi operuje się na co dzień, nie zawsze jednak w pełni rozumiejąc ich sens. Z czego wynika asertywność, jak wzmacniać asertywne postaw uczniów i jaka jest rola nauczyciela w tym procesie?

Kiedy rodzice mają świadomość, że odkrywanie i rozwijane zasobów dziecka jest ważne i nie zawsze idzie w parze z wymaganiami współczesnego świata, pozostaje jeszcze jeden problem. Porównywanie. Czasami jest tak, że nawet, jeśli rodzice dają dziecku przestrzeń i wsparcie, to jest to „dobra” okoliczność na wystawienie dziecka w „konkursie na naj…”. Duże znaczenie mają także kroki poczynione przez nauczycieli przy stwarzaniu szans na zdrową rywalizację uczniów. W artykule omówiono konsekwencje takiego działania i zostaną wskazane rozwiązania, które mogą okazać się znacznie korzystniejsze dla rozwoju dziecka. Przeczytaj również pierwszą część artykułu.

Dzieci w wieku rozwojowym stoją przed ogromem możliwości. Dzieciństwo to zdecydowanie najlepszy czas na naukę nowych rzeczy i wzmacnianie potencjałów. Jednak zanim to nastąpi, dziecko musi odkryć swoje zasoby, a w tym mogą mu pomóc przede wszystkim rodzice, ale również nauczyciele. W artykule omówiono znaczenie, jakie przypisuje się wsparciu dziecka w odkrywaniu jego zasobów i potencjałów.

Dziecko z rodziny dysfunkcyjnej wymaga większej uwagi i pracy ze strony wychowawcy. By pomóc uczniowi przezwyciężyć skutki funkcjonowania w takiej rodzinie trzeba zacząć od zdiagnozowania źródła problemu. Do współpracy warto włączyć specjalistów szkolnych np. psychologa. Niekiedy konieczna może się okazać ingerencja organów oraz instytucji zewnętrznych, i najczęściej to wychowawca uruchamia procedurę kompleksowej pomocy uczniowi.

Informacja o potrzebie udania się z dzieckiem do psychologa dziecięcego często wywołuje u rodziców szok i niepewność. Jednak szkoła czy przedszkole nie zawsze jest w stanie udzielenia kompleksowego wsparcia, którego w danej sytuacji potrzebuje dziecko. Przekazując sugestię skorzystania ze specjalistycznej pomocy psychologicznej warto wyjaśnić, jak będzie wyglądała pierwsza wizyta u psychologa specjalnego oraz na czym polega praca z dzieckiem w gabinecie. Warto wyjaśnić rodzicom, że pierwsza wizyta ma charakter konsultacji, w czasie której psycholog ma zgromadzić kluczowe informacje. Trzeba bowiem mieć świadomość, że na pierwszym spotkaniu psycholog nie rozpocznie jeszcze terapii i nie udzieli dziecku kompleksowej pomocy. W artykule zamieszczamy wskazówki do przygotowania dziecka i rodziców na spotkanie z psychologiem dziecięcym.

Żyjemy w czasach, w których „szybciej” jest często równoznaczne z „lepiej”. Dużo mówi się o tym, że warto jak najwcześniej zapisać dziecko na lekcje języka obcego, taniec, gimnastykę, programowanie. Jeśli zabawki, to edukacyjne, jeśli wycieczka, to koniecznie taka, by zobaczyć coś ciekawego. Nie ma w tym nic złego – jeśli zachowuje się umiar i dziecko jest gotowe na to, by uporać się z kolejnymi wyzwaniami. Jednak co, jeśli wcale nie jest, ale rodzic, uznał, że na pewno doskonale nadaje się do szkoły? W artykule udzielamy wskazówek, jak radzić sobie w dwóch sytuacjach: gdy rodzice chcą zapisać do szkoły niegotowego na naukę sześciolatka oraz gdy nie dopuszczają myśli o odroczeniu rozpoczęcia obowiązku szkolnego siedmiolatka. Sprawdź jak rozmawiać z rodzicami o braku gotowości szkolnej.

Zadania doradcy zawodowego nie ograniczają się do pracy z uczniami. Powinien on wspierać także nauczycieli, którzy – podobnie jak on – odpowiadają przecież za realizację Wewnątrzszkolnego Systemu Doradztwa Zawodowego w szkole. Jak zbudować klimat współpracy pomiędzy doradcą a nauczycielami przyczyniającymi się do wzrostu jakości oferowanych usług doradczych? W jakich obszarach doradca może służyć pomocą innym nauczycielom?

Momenty przełomowe w życiu – wybór szkoły średniej, matura, studia, zaręczyny, ślub, ciąża, nowa praca – łatwo stają się przedmiotem wręcz publicznej dyskusji. Łatwo przypomnieć sobie wydarzenie, stresujące i trudne – np. wybór kierunku dalszej nauki, które szeroko omawiała nasza rodzina, przyjaciele, znajomi, sąsiedzi, a nawet mniej poinformowane osoby, jak ekspedient w osiedlowym sklepie. Gdy stoimy przed decyzją, wyborem – w zasadzie jakimkolwiek, który przyniesie długofalowe skutki, zawsze znajdą się doradcy, którzy przedstawią nam własne wizje, argumenty za i przeciw, tragiczne skutki pomyłek. W takim klimacie często znajdują się dzisiejsi siódmo – i ósmoklasiści – przecierający szlaki edukacyjne po reformie, zmuszeni do szybszego wyboru dalszej drogi, niż poprzednie pokolenie.

Podczas pracy z zespołem klasowym często zastanawiamy się, jakie metody i techniki będą najbardziej skuteczne, ciekawe czy efektywne. Oto przegląd i krótka charakterystyka metod i technik, które można zastosować na zajęciach z doradztwa zawodowego, na godzinie z wychowawcą, na lekcjach podczas realizowania podstawy programowej czy na spotkaniach ze specjalistami.

Niech rzuci kamieniem nauczyciel, który w swojej klasie nie miał nigdy „niegrzecznego dziecka”. W każdej szkole i klasie wcześniej czy później znajdą się dzieci, które swoim zachowaniem będą sprawiały problemy wychowawcze, będą silnie wpływały (zwykle negatywnie) na proces grupowy czy wręcz uniemożliwiały przeprowadzenie lekcji. Większość nauczycieli ma swoje sprawdzone metody na takie sytuacje, ale coraz częściej zdarza się, że i one zawodzą, a na „współczesne” dzieci po prostu nie będą działać. Self-Reg to metoda zarządzania stresem, którą stworzył kanadyjski psycholog Stuart Shanker. Dlaczego nawiązuję do stresu mówiąc o „niegrzecznych” dzieciach? Bo każde „niegrzeczne” dziecko, które spotkacie na swojej drodze jest w istocie rzeczy dzieckiem zestresowanym, przebodźcowanym, nieradzącym sobie ze swoimi problemami.

Piosenka Czerwonych Gitar opisuje przeróżne działania, które jest w stanie podjąć zakochany nastolatek, mimo ciągłego odrzucenia – „tak bardzo się starałem, a ty teraz nie chcesz mnie…”. Zdarza się, że nauczyciele patrzą na te pierwsze miłosne historie z pobłażliwością. A przecież sami nie mogli jej zdzierżyć u dorosłych, gdy przeżywali swoją nastoletnią miłość. Dorośli często zapominają o tym, co dla nastolatków jest oczywiste. O tym, że złamane serce boli nie tylko bohaterów filmów dla młodzieży. Przeczytaj artykuł i skorzystaj ze wskazówek, jak w szkole reagować na zakochanych nastolatków. Dowiedz się także czego nie mówić, aby pozornie niewinnym żartem nie urazić młodego człowieka.

Nowe wyniki badań naukowych przedstawiają coraz szerszą wiedzę na temat przebiegu procesu uczenia się oraz tego, co mu sprzyja, a co go utrudnia. Nierzadko wiedza ta jest sprzeczna z popularnymi przekonaniami czy intuicją, a czasem nawet z praktyką szkolną. Warto jednak przyjrzeć się tym informacjom i wykorzystywać je w swojej pracy, a także przekazywać uczniom. Jak więc rozwijać umiejętności uczenia się – przedstawiamy 6 głównych zasad.

Samobójstwo to ogromny szok dla całej społeczności. To ogromny cios nie tylko dla najbliższych osoby, która targnęła się na życie. Gdy samobójstwo popełnia uczeń, dziecko czy nastolatek, całe środowisko przeżywa załamanie. W tym kryzysowym stanie pojawia się bezradność, szok, chęć zaprzeczenia temu, co się stało, silna złość, poczucie winy. W przestrzeni szkolnej rozbrzmiewają pytania. Czy ktoś wiedział o zamiarze? Gdzie byli rodzice? Dlaczego szkoła temu nie zapobiegła? Zachowanie samobójcze zachowanie samobójcze nie jest jednak wynikiem wyizolowanego zdarzenia, a całej konstelacji czynników, którym nie zawsze da się skutecznie zapobiec. Jak należy wspierać środowisko szkolne po tak trudnej sytuacji? W artykule wyjaśniamy, czym są działania postwencyjne w szkole po samobójczej śmierci ucznia.

Szkoły mają i stosują procedury postępowania w sytuacji spożycia alkoholu przez ucznia. Zasady te odnoszą się jednak do uczniów przebywających na terenie szkoły. Często jednak nie wiemy, jak zachować się w sytuacji, gdy nauczyciel spotka ucznia spożywającego alkohol poza szkołą, po zakończonych zajęciach. Czy nauczyciel musi zareagować, jeśli zobaczył niepełnoletniego ucznia spożywającego alkohol poza godzinami pracy szkoły?

Zachowania autoagresywne, w tym samouszkodzenia czy próby samobójcze zdarzają się nie tylko w czasie wolnym od zajęć – nierzadko mają miejsce w szkole. Zdarzenie tego rodzaju w żadnym wypadku nie może zostać zignorowane. Poznaj odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące postępowania w sytuacji, gdy uczeń targnął się na swoje zdrowie lub życie w czasie zajęć organizowanych przez szkołę.

Czym właściwie są zaburzenia zachowania? Czy każde dziecko, które zachowuje się agresywnie ma kłopoty z zachowaniem? W jaki sposób reagować na agresywne reakcje młodego człowieka i kiedy właściwie można o nich tak mówić? Hasło „agresja” przysparza wiele kłopotów. Pojawia się często w narracji dorosłych w odniesieniu do złości, stawiania granic, odmowy, oporu lub niechęci. Nie zawsze opisywane zachowanie rzeczywiście jest agresywne. Co zrobić, gdy jednak rzeczywiście pojawiają się reakcje tego typu?

Wprowadzenie do nowego środowiska szkolnego stanowi wyzwanie zarówno dla uczniów jak i dla ich rodzin. Dzieci przybywające z innego kraju muszą zmierzyć się nie tylko z różnicami językowymi i systemami edukacyjnymi, ale także z nowymi rówieśnikami, nauczycielami oraz zasadami szkolnymi. Adaptacja może przebiegać różnie w zależności od osobowości ucznia. Niektórzy szybko nawiązują kontakty, traktując nową sytuację jako przygodę. Inni mogą przejawiać nietypowe zachowania związane z wysokim stresem, kryzysem czy niechęcią do przebywania w Polsce. W artykule ekspertka tłumaczy, dlaczego nie jest zalecane natychmiastowe kierowanie ucznia do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Zwraca również uwagę, w jaki sposób przekazać informację o konieczności pogłębienia diagnozy, w sytuacji, gdy nauczyciele stwierdzają taką potrzebę.

Niech pierwszy rzuci kamień ten, który nigdy nie dał się wyprowadzić z równowagi. Dziecięca ekspresja bywa zachwycająca i urocza, ale ma też swoje mroczne strony. Trwający w nieskończoność krzyk, płacz, rzucanie się na ziemię, czy całkowita odmowa współpracy potrafią napiąć największego stoika. Jednak wychowanie to nie transakcja wymienna. Nie działa w niej zasada: oko za oko, ząb za ząb. Zadaniem dorosłego jest wspierać dziecko, nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Co zrobić, jeśli w domu ucznia dorosły ucieka się kar cielesnych? Jak z nim rozmawiać, aby zrozumiał czym tak naprawdę są klapsy?

Samobójstwo to ogromny szok dla całej społeczności. To ogromny cios nie tylko dla najbliższych osoby, która targnęła się na życie. Gdy samobójstwo popełnia uczeń, dziecko czy nastolatek, całe środowisko przeżywa załamanie. W tym kryzysowym stanie pojawia się bezradność, szok, chęć zaprzeczenia temu, co się stało, silna złość, poczucie winy. W przestrzeni szkolnej rozbrzmiewają pytania. Czy ktoś wiedział o zamiarze? Gdzie byli rodzice? Dlaczego szkoła temu nie zapobiegła? Zachowanie samobójcze zachowanie samobójcze nie jest jednak wynikiem wyizolowanego zdarzenia, a całej konstelacji czynników, którym nie zawsze da się skutecznie zapobiec. Jak należy wspierać środowisko szkolne po tak trudnej sytuacji? W artykule wyjaśniamy, czym są działania postwencyjne w szkole po samobójczej śmierci ucznia.

Szkoły mają i stosują procedury postępowania w sytuacji spożycia alkoholu przez ucznia. Zasady te odnoszą się jednak do uczniów przebywających na terenie szkoły. Często jednak nie wiemy, jak zachować się w sytuacji, gdy nauczyciel spotka ucznia spożywającego alkohol poza szkołą, po zakończonych zajęciach. Czy nauczyciel musi zareagować, jeśli zobaczył niepełnoletniego ucznia spożywającego alkohol poza godzinami pracy szkoły?

Zachowania autoagresywne, w tym samouszkodzenia czy próby samobójcze zdarzają się nie tylko w czasie wolnym od zajęć – nierzadko mają miejsce w szkole. Zdarzenie tego rodzaju w żadnym wypadku nie może zostać zignorowane. Poznaj odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące postępowania w sytuacji, gdy uczeń targnął się na swoje zdrowie lub życie w czasie zajęć organizowanych przez szkołę.

12 września 2019 r. weszła w życie nowa ustawa o opiece zdrowotnej nad uczniów. Wprowadziła ona nowe rozwiązania prawne w zakresie profilaktycznej opieki zdrowotnej i opieki stomatologicznej w szkołach. Nowe przepisy mają istotne znaczenie dla dyrektora szkoły i organu prowadzącego, a w szczególności – dla uczniów

Stosowanie narkotestów i alkomatów w szkole budzi liczne kontrowersje. Rzecznik Opraw Obywatelskich, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, a także Ministerstwo Zdrowia wyrażają zastrzeżenia wobec prób stosowania tych testów w szkołach, nawet za zgodą rodziców. Co można zrobić, jeśli podejrzewamy, że uczeń posiada przy sobie niedozwolone środki odurzające?