
Świat bardzo dynamicznie przenosi się do sieci – dorośli pracują zdalnie, dzieci i nastolatki doświadczają trudów zdalnej nauki. Kontakty interpersonalne są zdecydowanie rzadsze. Dorastający uczniowie zmuszeni są do komunikowania się i współpracy za pośrednictwem internetu. Coraz częściej zdarza się, że cały świat ich relacji ogranicza się do kontaktów wirtualnych. Nauczyciele i rodzice zastanawiają się natomiast czy internet jako źródło kontaktów interpersonalnych to wróg czy sprzymierzeniec.

Dyrektor szkoły ma obowiązek zapewnienia uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków uczestnictwa w zajęciach organizowanych przez szkołę. Dotyczy to nie tylko zajęc prowadzonych na jej terenie, ale również w poza obiektami należącymi do danej jednostki. Obowiązywanie tej zasady nie zostało wyłączone na czas zawieszenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty, a zatem – o bezpieczeństwo uczniów trzeba dbać także w czasie zdalnego nauczania. Jak dokonać tego podczas zdalnego wychowania fizycznego, kiedy uczniowie wykonują ćwiczenia w domu?

Już na etapie przedszkolnym dzieci z trudnościami rozwojowymi czy zdrowotnymi mogą doświadczyć wykluczenia – ze strony zarówno dorosłych, jak i rówieśników. Dodatkową trudnością jest to, że często nie są w stanie tego wyrazić, pokazać dorosłym – zwłaszcza, jeśli ich komunikacja odbywa się na poziomie niewerbalnym, jak w przypadku dzieci autystycznych czy z opóźnionym rozwojem mowy. W takiej sytuacji mogą pokazywać swoje emocje poprzez zachowanie – nasilając tym samym trudności w grupie i narażając się na jeszcze większą dyskryminację. Przeczytaj artykuł i skorzystaj ze scenariuszy zajęć mających na celu prewencję dyskryminacji ze względu na stan zdrowia.

Wszystko, co nowe rodzi pewne obawy. Dorosły ma jednak wiele różnych punktów odniesienia – gdy zaczyna nową pracę, jest w stanie przewidzieć, jaki ten początek może być. Gdy kilkuletnie dziecko przekracza próg przedszkola po raz pierwszy, żadnego porównania nie ma. To, co mówili rodzice: „będzie tam dużo zabawek”, „poznasz wielu kolegów”, „będziesz się tam dobrze bawił” było zwyczajnie czystą abstrakcją, bo przecież nie da się wyobrazić sobie czegoś, czego się nigdy nie doświadczyło. Jedyne, co można zrobić, to wybuchnąć płaczem.

Podawane w mediach informacje o ADHD często są ze sobą sprzeczne. Jedni podważają istnienie tego zaburzenia, inni proponują różnorodne metody leczenia, niektóre naprawdę niekonwencjonalne. Można śmiało założyć, że w każdej szkole jakieś dziecko z taki trudnościami się znajdzie – według statystyk zaburzenie to rozpoznaje się u ok. 1% populacji dzieci szkolnych. Dlatego warto przyjrzeć się bliżej funkcjonowaniu uczniów z tym zespołem, by móc zastanowić się, w jaki sposób można ich wesprzeć – wspierając jednocześnie siebie i swoją nauczycielską cierpliwość.

Za nami ponad 3 miesiące pracy zdalnej. Polska szkoła w ciągu kilku dni przeszła z XIX-wiecznego systemu pruskiego na nowoczesną i innowacyjną drogę edukacyjną. Dokonała się rewolucja, a mówiąc bardziej precyzyjnie, dokonali jej nauczyciele, uczniowie i ich rodzice. I zrobili to naprawdę dobrze. Chyba nie ma nauczyciela, który podczas zamknięcia szkół w roku 2020 nie zdobył nowych, bardzo przydatnych umiejętności. I mimo że dla większości pedagogów był to okres, którego raczej z łzą w oku wspominać nie będą, jest kilka ciekawych rzeczy i zachowań uczniów, na które warto zwrócić uwagę i mieć je z tyłu głowy kontynuując pracę edukacyjną. Z nieskrywaną ciekawością słucham wrażeń nauczycieli i uczniów z ich pracy zdalnej, sama też ją prowadzę i monitoruję, na tej podstawie powstał ten artykuł.

Rozmowy z uczniami bywają trudne, ale jeszcze większym wyzwaniem mogą okazać się ich rodzice. To oni odpowiadają za wychowanie dziecka i podejmują najważniejsze decyzje, które go dotyczą. Nie zawsze są to decyzje słuszne, jednak szkoła, co do zasady nie powinna w nie ingerować. Co jednak, kiedy postawa rodzica wpływa na komunikację z nauczycielami? Sprawdź, jak rozpoznawać style wychowawcze rodziców, aby usprawnić komunikację i współpracę na linii szkoła – dom.

Agresywny uczeń, to uczeń wymagający szczególnej uwagi, a praca z nim wymaga ścisłej współpracy z rodzicami. . Co jednak zrobić, gdy rodzice odmawiają współpracy? Należy mieć świadomość, że w takiej sytuacji szkoła musi sięgnąć po środki prawne – tylko bowiem sąd rodzinny może zobowiązać rodziców do określonego postępowania. W artykule omawiamy działania prawne, które powinna podjąć szkoła w przypadku braku współpracy z rodzicami agresywnego ucznia.

Zdarza się, że kontakt z rodzicem jest ograniczony do minimum. Co robić, gdy rodzic nie pojawia się na spotkaniu z rodzicami, nie przychodzi na konsultacje do nauczyciela? W jaki sposób komunikować się mailowo, gdy funkcjonowanie dziecka niepokoi? Każda informacja o trudnościach pociechy to dla rodzica duży stres. Przemyślana komunikacja może zaprocentować owocną współpracą. W artykule zamieszczono kilka przykładów wiadomości e-mail, które można wysłać do rodziców przez dziennik elektroniczny, kiedy pojawia się potrzeba spotkania. Zwracamy uwagę także na kilka kwestii technicznych, które pomogą nauczycielom doskonalić swój warsztat i sprawią, że wiadomości będą rzeczowe i profesjonalne.

Momenty przełomowe w życiu – wybór szkoły średniej, matura, studia, zaręczyny, ślub, ciąża, nowa praca – łatwo stają się przedmiotem wręcz publicznej dyskusji. Łatwo przypomnieć sobie wydarzenie, stresujące i trudne – np. wybór kierunku dalszej nauki, które szeroko omawiała nasza rodzina, przyjaciele, znajomi, sąsiedzi, a nawet mniej poinformowane osoby, jak ekspedient w osiedlowym sklepie. Gdy stoimy przed decyzją, wyborem – w zasadzie jakimkolwiek, który przyniesie długofalowe skutki, zawsze znajdą się doradcy, którzy przedstawią nam własne wizje, argumenty za i przeciw, tragiczne skutki pomyłek. W takim klimacie często znajdują się dzisiejsi siódmo – i ósmoklasiści – przecierający szlaki edukacyjne po reformie, zmuszeni do szybszego wyboru dalszej drogi, niż poprzednie pokolenie.

Podczas pracy z zespołem klasowym często zastanawiamy się, jakie metody i techniki będą najbardziej skuteczne, ciekawe czy efektywne. Oto przegląd i krótka charakterystyka metod i technik, które można zastosować na zajęciach z doradztwa zawodowego, na godzinie z wychowawcą, na lekcjach podczas realizowania podstawy programowej czy na spotkaniach ze specjalistami.

Największe wyzwanie w budowaniu zespołu leży po stronie dyrektora (w przypadku kadry pracowniczej) i nauczyciela/specjalisty (w przypadku oddziału klasowego). Kluczem jest poznanie poszczególnych członków i adekwatne wykorzystanie ich potencjału i możliwości. W zależności od celu, jaki chcemy osiągnąć, każdorazowo warto zastanowić się nad plusami i minusami pracy zespołowej.

Nowe wyniki badań naukowych przedstawiają coraz szerszą wiedzę na temat przebiegu procesu uczenia się oraz tego, co mu sprzyja, a co go utrudnia. Nierzadko wiedza ta jest sprzeczna z popularnymi przekonaniami czy intuicją, a czasem nawet z praktyką szkolną. Warto jednak przyjrzeć się tym informacjom i wykorzystywać je w swojej pracy, a także przekazywać uczniom. Jak więc rozwijać umiejętności uczenia się – przedstawiamy 6 głównych zasad.

Przepraszam to podobno najtrudniejsze słowo świata. Gdy wypowiadają je uczniowie, odczuwamy satysfakcję. Sami jednak nieczęsto go używamy uważając je za oznakę słabości i zagrożenie dla naszego autorytetu. Tymczasem przepraszanie ma ogromną moc. W artykule wyjaśniamy, dlaczego przepraszanie uczniów przez nauczycieli może być traktowane jako ważne narzędzie wychowawcze.

Praca grupowa w edukacji to nie tylko metoda aktywizująca uczniów, ale także klucz do rozwijania ich umiejętności współpracy i komunikacji. Chociaż nauczyciele chętnie stosują tę formę, często napotykają wyzwania w jej realizacji. Jak skutecznie organizować zadania w grupie? Jak sprawiedliwie ocenić wkład każdego ucznia? W artykule przedstawiamy tajniki efektywnej pracy grupowej. Przedstawiamy korzyści płynące z dobrze przeprowadzonej lekcji oraz wyjaśniamy, jakie metody oceniania można zastosować, by były one sprawiedliwe dla wszystkich.

Każdego roku z ucieka z domu kilka tysięcy chłopców i dziewczynek. Najmłodsi uciekinierzy to czwartoklasiści, choć decydują się na ucieczkę zdecydowanie rzadziej niż uczniowie w okresie dojrzewania w wieku 14–17 lat. Czy da się temu zapobiec? Co jest najczęstszą przyczyną ucieczek? Jakie kroki mogą podjąć nauczyciele oraz rodzice, zanim dziecko ucieknie z domu, aby zapobiec zaginięciu? Sprawdź, jakie sygnały mogą zwiastować planowaną ucieczkę.

Agresywnego i niestosującego się do obowiązujących zasad ucznia nie można skreślić z listy uczniów tak długo, jak długo jest objęty obowiązkiem szkolnym. W skrajnych przypadkach dziecko lub nastolatka można przenieść do innej szkoły. Jest to jednak ostateczność, a decyzji w tej sprawie agresywnego ucznia nie może podjąć wychowawca, rada pedagogiczna czy dyrektor. Decyduje bowiem kurator oświaty. Dowiedz się, jak uzasadnić wniosek i na jakie opinie się powołać, aby wniosek dyrektora szkoły w sprawie przeniesienia agresywnego ucznia do innej szkoły został rozpatrzony pozytywnie.

Czym właściwie są zaburzenia zachowania? Czy każde dziecko, które zachowuje się agresywnie ma kłopoty z zachowaniem? W jaki sposób reagować na agresywne reakcje młodego człowieka i kiedy właściwie można o nich tak mówić? Hasło „agresja” przysparza wiele kłopotów. Pojawia się często w narracji dorosłych w odniesieniu do złości, stawiania granic, odmowy, oporu lub niechęci. Nie zawsze opisywane zachowanie rzeczywiście jest agresywne. Co zrobić, gdy jednak rzeczywiście pojawiają się reakcje tego typu?

Czym właściwie są zaburzenia zachowania? Czy każde dziecko, które zachowuje się agresywnie ma kłopoty z zachowaniem? W jaki sposób reagować na agresywne reakcje młodego człowieka i kiedy właściwie można o nich tak mówić? Hasło „agresja” przysparza wiele kłopotów. Pojawia się często w narracji dorosłych w odniesieniu do złości, stawiania granic, odmowy, oporu lub niechęci. Nie zawsze opisywane zachowanie rzeczywiście jest agresywne. Co zrobić, gdy jednak rzeczywiście pojawiają się reakcje tego typu?

Wprowadzenie do nowego środowiska szkolnego stanowi wyzwanie zarówno dla uczniów jak i dla ich rodzin. Dzieci przybywające z innego kraju muszą zmierzyć się nie tylko z różnicami językowymi i systemami edukacyjnymi, ale także z nowymi rówieśnikami, nauczycielami oraz zasadami szkolnymi. Adaptacja może przebiegać różnie w zależności od osobowości ucznia. Niektórzy szybko nawiązują kontakty, traktując nową sytuację jako przygodę. Inni mogą przejawiać nietypowe zachowania związane z wysokim stresem, kryzysem czy niechęcią do przebywania w Polsce. W artykule ekspertka tłumaczy, dlaczego nie jest zalecane natychmiastowe kierowanie ucznia do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Zwraca również uwagę, w jaki sposób przekazać informację o konieczności pogłębienia diagnozy, w sytuacji, gdy nauczyciele stwierdzają taką potrzebę.

Niech pierwszy rzuci kamień ten, który nigdy nie dał się wyprowadzić z równowagi. Dziecięca ekspresja bywa zachwycająca i urocza, ale ma też swoje mroczne strony. Trwający w nieskończoność krzyk, płacz, rzucanie się na ziemię, czy całkowita odmowa współpracy potrafią napiąć największego stoika. Jednak wychowanie to nie transakcja wymienna. Nie działa w niej zasada: oko za oko, ząb za ząb. Zadaniem dorosłego jest wspierać dziecko, nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Co zrobić, jeśli w domu ucznia dorosły ucieka się kar cielesnych? Jak z nim rozmawiać, aby zrozumiał czym tak naprawdę są klapsy?

Każdego roku z ucieka z domu kilka tysięcy chłopców i dziewczynek. Najmłodsi uciekinierzy to czwartoklasiści, choć decydują się na ucieczkę zdecydowanie rzadziej niż uczniowie w okresie dojrzewania w wieku 14–17 lat. Czy da się temu zapobiec? Co jest najczęstszą przyczyną ucieczek? Jakie kroki mogą podjąć nauczyciele oraz rodzice, zanim dziecko ucieknie z domu, aby zapobiec zaginięciu? Sprawdź, jakie sygnały mogą zwiastować planowaną ucieczkę.

Agresywnego i niestosującego się do obowiązujących zasad ucznia nie można skreślić z listy uczniów tak długo, jak długo jest objęty obowiązkiem szkolnym. W skrajnych przypadkach dziecko lub nastolatka można przenieść do innej szkoły. Jest to jednak ostateczność, a decyzji w tej sprawie agresywnego ucznia nie może podjąć wychowawca, rada pedagogiczna czy dyrektor. Decyduje bowiem kurator oświaty. Dowiedz się, jak uzasadnić wniosek i na jakie opinie się powołać, aby wniosek dyrektora szkoły w sprawie przeniesienia agresywnego ucznia do innej szkoły został rozpatrzony pozytywnie.

Agresję kojarzymy zazwyczaj z czymś złym; biciem, zabieraniem, obelgami słownymi. Nie jest to jednak takie proste w przypadku dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w szczególności z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. U nich agresja jest często nieudanym szukaniem pomocy, próbą kontaktu, zaproszeniem do komunikacji. Równie często bywa reakcją na nękanie rówieśnicze, którego doświadcza wielu uczniów z ASD. Dowiedz się, jak radzą sobie uczniowie ze spektrum autyzmu w obliczu przemocy rówieśniczej.

Stosowanie narkotestów i alkomatów w szkole budzi liczne kontrowersje. Rzecznik Opraw Obywatelskich, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, a także Ministerstwo Zdrowia wyrażają zastrzeżenia wobec prób stosowania tych testów w szkołach, nawet za zgodą rodziców. Co można zrobić, jeśli podejrzewamy, że uczeń posiada przy sobie niedozwolone środki odurzające?