
Objecie ucznia pomocą psychologiczno-pedagogiczną w szkole nie wymaga dostarczenia opinii lub orzeczenia wydanego przez poradnię. Rozpoznawanie potrzeb uczniów to jeden z podstawowych obowiązków nauczycieli, którzy mogą i powinni być inicjatorami wsparcia dla ucznia. Najważniejszą rolę w tym zakresie odgrywa z pewnością wychowawca klasy. Należy jednak pamiętać, że w udzielanie pomocy angażowani są wszyscy nauczyciele, w tym także psycholog, pedagog szkolny czy pedagog specjalny. Sprawdź, kiedy i w jaki sposób powinna być udzielana pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla ucznia bez opinii i orzeczenia. Dowiedz się, jak organizować pomoc dla uczniów, których potrzeby zostały rozpoznane w szkole.

Jeśli w szkole rozpoznane zostały potrzeby uczniów związane z udzieleniem pomocy psychologiczno-pedagogicznej w formie zajęć dydaktyczno-wyrównawczych, to dyrektor powinien zorganizować taką pomoc. Sprawdź, czy zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze mogą być prowadzone w ramach tzw. godzin statutowych.

Objęcie ucznia zindywidualizowaną ścieżką wymaga opinii publicznej poradni, z której wynika potrzeba objęcia ucznia pomocą w tej formie. Przed wydaniem opinii publiczna poradnia we współpracy z przedszkolem lub szkołą oraz rodzicami ucznia albo pełnoletnim uczniem przeprowadza analizę funkcjonowania ucznia uwzględniającą efekty udzielanej dotychczas przez przedszkole lub szkołę pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

Dzieci, które mogą uczęszczać do przedszkola, jednak nie mogą realizować wszystkich zajęć wspólnie z oddziałem organizuje się tzw. zindywidualizowaną ścieżkę. Rozwiązanie to nie jest jednak dostępne dla wszystkich. Sprawdź czy można zorganizować zindywidualizowaną ścieżkę dla dziecka pięcioletniego.

Wprowadzenie do nowego środowiska szkolnego stanowi wyzwanie zarówno dla uczniów jak i dla ich rodzin. Dzieci przybywające z innego kraju muszą zmierzyć się nie tylko z różnicami językowymi i systemami edukacyjnymi, ale także z nowymi rówieśnikami, nauczycielami oraz zasadami szkolnymi. Adaptacja może przebiegać różnie w zależności od osobowości ucznia. Niektórzy szybko nawiązują kontakty, traktując nową sytuację jako przygodę. Inni mogą przejawiać nietypowe zachowania związane z wysokim stresem, kryzysem czy niechęcią do przebywania w Polsce. W artykule ekspertka tłumaczy, dlaczego nie jest zalecane natychmiastowe kierowanie ucznia do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Zwraca również uwagę, w jaki sposób przekazać informację o konieczności pogłębienia diagnozy, w sytuacji, gdy nauczyciele stwierdzają taką potrzebę.

Cechą charakterystyczną dziecka zdolnego i ucznia zdolnego jest wczesne, spontaniczne pojawianie się określonych predyspozycji oraz wysoki potencjał poznawczy, który wymaga właściwego rozpoznania i wsparcia w procesie uczenia się, szczególnie na etapie szkoły podstawowej. W artykule wyjaśniamy, po czym poznać ucznia uzdolnionego i które obszary obserwować ze szczególną uwagą.

Dostarczenie do szkoły orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego jest niezbędne, aby dyrektor mógł organizować kształcenie specjalne. Dzieci, które potrzymały orzeczenia na okres wychowania przedszkolnego muszą mieć nowe orzeczenie na I etap edukacyjny. Jeżeli rodzice złożą wniosek o wydanie tego orzeczenia zbyt późno, od 1 września dziecko w szkole nie będzie objęte kształceniem specjalnym.

W przypadku orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, szkoła ma 30 dni na przeprowadzenie WOPFU i opracowanie IPET. Nie ma natomiast analogicznych przepisów wskazujących, ile czasu dyrektor szkoły ma na zorganizowanie zajęć wskazanych w opinii wydanej przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną. Jakie terminy należy stosować?

Proces opanowywania sprawności językowych i komunikacyjnych charakteryzuje się swoją złożonością, wielowymiarowością i długotrwałością. Jego uwarunkowania mają zarówno naturę biologiczną, jak i społeczną. Każdy człowiek jest zdolny do posługiwania się językiem. Dzięki jego znajomości ludzie mają możliwość porozumiewania się między sobą. Różne trudności związane z realizacją systemu językowego mogą powodować zaburzenia artykulacji czy też inaczej wady wymowy. Takie zaburzenie mowy, w którym poszczególne głoski lub ich połączenia realizowane są nieprawidłowo (wadliwie) określa się ogólnie mianem dyslalii. Dowiedz się, czym jest dyslalia, jak rozpoznać jej objawy i gdzie szukać jej przyczyn. Sprawdź, jakie kroki powinien podjąć nauczyciel i rodzic, gdy zauważy u dziecka problemy w artykulacji?

Wielu rodziców słysząc o potrzebie przeprowadzenia diagnozy neurologopedycznej dziecka mylnie identyfikuje ją z wizytą u lekarza neurologa. Z kolei inni na podobną wskazówkę uspokajają – dziecko uczestniczy przecież w terapii logopedycznej. Neurologopedia to nie to samo, co logopedia, choć w obu przypadkach przedmiotem zainteresowania są nieprawidłowości oraz zaburzeniami mowy i komunikacji. Kim jest neurologopeda i jak można nim zostać? Dowiedz się na czym polega praca neurologopedy, czym jest terapia neurologopedyczna i kto powinien ją odbyć.