
Funkcjonowanie w grupie rówieśniczej to niezbędny warunek rozwoju każdego dziecka. W okresie nastoletnim naturalne jest odwrócenie uwagi od rodziny w stronę rówieśników i różne działania na rzecz uniezależnienia od dorosłych. Budowanie relacji z innymi nastolatkami, umiejętność efektywnej komunikacji, współpracy, rozwiązywania konfliktów to nieocenione zasoby interpersonalne. Praca na rzecz ich rozwoju jest podstawą dalszych sukcesów – życiowych i zawodowych. Dlatego warto wspierać rozwój grupy, jej integrację i procesy, jakie w niej zachodzą. Skorzystają na tym jej członkowie.

Samo sformułowanie strategicznych działań szkoły w programie wychowawczo-profilaktycznym nie gwarantuje ich skuteczności. Podobnie jak wyniki nauczania, efekty procesu wychowania i podejmowanych działań profilaktycznych muszą być poddawane ocenie oraz, w miarę potrzeby, modyfikacji – tak, by odpowiadały na rzeczywiste potrzeby osób, do których są kierowane. Ewaluacja programu wychowawczo-profilaktycznego powinna być prowadzona z uwzględnieniem specyfiki zdiagnozowanych problemów, wcześniejszych doświadczeń oraz zasobów konkretnej szkoły. Ważne jest, aby była to praca zespołowa, angażująca wszystkich nauczycieli i innych pracowników szkoły, a także w miarę możliwości rodziców i uczniów. Tylko wtedy można uzyskać pełen obraz funkcjonowania programu i jego rzeczywistego wpływu na społeczność szkolną.

Przyjęcie do szkoły ucznia posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zawsze jest wyzwaniem dla dyrektora oraz nauczycieli, odpowiedzialnych za zapewnienie mu nie tylko realizacji zaleceń zawartych w tym orzeczeniu, ale również optymalnych warunków nauki i rozwoju. Często rodzice, którzy wybrali wprawdzie najbliższą szkołę, uważają że lepsze warunki do rozwoju dziecko będzie miało w oddziale integracyjnym, w związku z czym wnioskują o jego utworzenie.

Na znajomość schematu swojego ciała, czyli somatognozję (gr. „soma” – ciało, „gnozja” – czucie), składa się czucie ciała i ruchów przez nie wykonywanych, przestrzeni jaką zajmuje oraz przynależności poszczególnych jego elementów do jednej całości. Rozwój orientacji w schemacie ciała następuje stopniowo od narodzin, a jego podstawą jest czucie linii środkowej ciała jako osi, względem której tworzą się odczucia posiadania poruszających się części ciała po obu jej stronach. Identyfikacja własnego ciała jest niezbędna do nabycia umiejętności adekwatnego przystosowania się do wymagań środowiskowych w zakresie relacji społecznych.

Motoryczność ludzka może być rozpatrywana zarówno w neurobiologicznych aspektach ruchu, jak i w kontekście humanistycznym, gdzie w centrum zainteresowania znajduje się człowiek oraz jego działanie. Dziecko, dzięki aktywnościom sensomotorycznym, pojmuje sens tego, co robi. Uczy się i wykorzystuje w działaniu inwencję własną. Poprzez zorganizowane, systematyczne, uporządkowane działania psychoruchowe, odpowiednio wspierane przez środowisko, zdobywa umiejętności panowania nad ciałem, poruszania nim w przestrzeni oraz planowania ruchu.

Sprawdź, jak może wyglądać wewnątrzszkolny system doradztwa zawodowego (WSDZ) dla branżowej szkoły I stopnia, technikum i liceum ogólnokształcącego na przykładzie branżowej szkoły I stopnia oraz program realizacji WSDZ na rok szkolny.

Wakacje to dla dzieci i nastolatków czas intensywnego budowania kompetencji społecznych. Mogą pobyć w różnych grupach, tych, które znają, np. wśród kuzynów, na koloniach organizowanych w szkole lub zupełnie nowych – jadąc na np. obóz z biura podróży. Niezależnie od tego, gdzie tworzy się nowa grupa zawsze zachodzi w niej proces grupowy. A tam, gdzie więcej niż jedna osoba dochodzi do konfliktów. To naturalne. Dowiedz się, jak zainterweniować, gdy dzieci przekraczają ustalone zasady i nie stosują się do ustaleń.

„Jeśli nie widzisz, to dlaczego nie nosisz okularów?”, „Załóż okulary, to zobaczysz” – te często udzielane rady nie zawsze są trafne. Problemy z widzeniem mogą bowiem wynikać nie z wady wzroku, ale z zaburzeń percepcji wzrokowej. Na ogół brak korekcji okularowej nie jest przyczyną trudności percepcyjnych. Jakość percepcji wzrokowej może być niewystarczająca z wielu przyczyn.

Doskonalenie zawodowe to proces celowego, zaplanowanego i ciągłego kształcenia zawodowego, który polega na podwyższaniu kompetencji oraz kwalifikacji zawodowych nauczyciela, a także na wszechstronnym rozwoju jego osobowości. Jest to proces realizowany zarówno przez instytucje specjalizujące się w tym zakresie, jak i poprzez samokształcenie i samodoskonalenie. W praktyce nauczyciele najczęściej podejmują doskonalenie zawodowe w celu uzyskania dodatkowych kwalifikacji, czyli uprawnień do zajmowania nowego stanowiska w szkole. Przed wybraniem konkretnej formy doskonalenia zawodowego trzeba koniecznie upewnić się, że umożliwia ona zdobycie kwalifikacji, o których mowa w rozporządzeniu MEiN. Należy również sprawdzić, czy jest ona realizowana zgodnie z obowiązującym standardem kształcenia przygotowującego do wykonywania zawodu nauczyciela. W artykule wyjaśniamy, na co zwracać uwagę wybierając oferty studiów podyplomowych, kursów kwalifikacyjnych i szkoleń dla nauczycieli.