Tworzenie planu pracy pedagoga specjalnego to nie tylko obowiązek, ale przede wszystkim sposób na efektywne i świadome realizowanie zadań, które mogą znacząco wpłynąć na jakość edukacji włączającej. W sytuacji, gdy prawo oświatowe nie dostarcza jednoznacznych wytycznych, opracowanie szczegółowego planu pracy staje się jednak wyzwaniem. Z artykułu dowiesz się nie tylko, dlaczego warto poświęcić czas na stworzenie takiego dokumentu, ale również jak go skutecznie zaplanować i stworzyć. Ekspertka podpowiada również, jakie narzędzia diagnostyczne i formy realizacji mogą wspierać pedagoga specjalnego w jego codziennych obowiązkach.
Uszczuplona podstawa programowa, pierwsza pomoc na godzinie wychowawczej, zwiększona liczebność klas, w których uczą się dzieci z Ukrainy czy możliwość zatrudnienia asystentów międzykulturowych, to tylko niektóre zmiany, które wejdą w życie 1 września 2024 r. Zebraliśmy i opisaliśmy najważniejsze zmiany, które wchodzą w życie z początkiem września. Uwzględniliśmy także planowane zmiany tj. te projekty, które nie zostały jeszcze ogłoszone w Dzienniku Ustaw. Sprawdź, co czeka uczniów i nauczycieli w roku 2024/2025.
Opracowanie indywidualnych programów edukacyjno-terapeutycznych jest jednym z najtrudniejszych zadań, z którymi specjaliści muszą zmierzyć się na początku roku szkolnego. O czym trzeba pamiętać opracowując IPET? Usystematyzuj swoją wiedzę, poznaj odpowiedzi na najtrudniejsze pytania i pobierz gotowe wzory dokumentów.
Szkoła, to miejsce, w którym uczniowie poznają samych siebie. Odkrywają swoje mocne strony, konfrontują się z ograniczeniami i próbują sprostać nowym wyzwaniom. Już na samym początku szkolnej drogi nauczyciele dostrzegają u swoich uczniów konkretne zasoby. Wspieranie rozwoju potencjału to ogromnie ważne nauczycielskie zadanie. Pułapką może być jednak postrzeganie ucznia przez pryzmat jego talentu. Wtedy pojawia się ryzyko nadmiernej presji, która potrafi unicestwić największą pasję. Jak tego uniknąć? Dowiedz się, jak wspierać uczniów w rozwijaniu talentów w sposób, który nie wiąże się z nakładaniem presji.
Plan pracy psychologa szkolnego powinien obejmować działania związane z zakresem realizacji wynikającym ze statutu i określonym w zakresie czynności. Szczegółowe działania do uwzględnienia w planie pracy mogą wynikać np. z planu pracy szkoły, programu wychowawczo-profilaktycznego i innych działań szkoły w danym roku szkolnym. Dowiedz się, jak przygotować się do tworzenia rocznego planu pracy psychologa szkolnego i jakie elementy w nim uwzględnić.
Funkcjonowanie w grupie rówieśniczej to niezbędny warunek rozwoju każdego dziecka. W okresie nastoletnim naturalne jest odwrócenie uwagi od rodziny w stronę rówieśników i różne działania na rzecz uniezależnienia od dorosłych. Budowanie relacji z innymi nastolatkami, umiejętność efektywnej komunikacji, współpracy, rozwiązywania konfliktów to nieocenione zasoby interpersonalne. Praca na rzecz ich rozwoju jest podstawą dalszych sukcesów – życiowych i zawodowych. Dlatego warto wspierać rozwój grupy, jej integrację i procesy, jakie w niej zachodzą. Skorzystają na tym jej członkowie.
Samo sformułowanie strategicznych działań szkoły w programie wychowawczo-profilaktycznym nie gwarantuje ich skuteczności. Podobnie jak wyniki nauczania, efekty procesu wychowania i podejmowanych działań profilaktycznych muszą być poddawane ocenie oraz, w miarę potrzeby, modyfikacji – tak, by odpowiadały na rzeczywiste potrzeby osób, do których są kierowane. Ewaluacja programu wychowawczo-profilaktycznego powinna być prowadzona z uwzględnieniem specyfiki zdiagnozowanych problemów, wcześniejszych doświadczeń oraz zasobów konkretnej szkoły. Ważne jest, aby była to praca zespołowa, angażująca wszystkich nauczycieli i innych pracowników szkoły, a także w miarę możliwości rodziców i uczniów. Tylko wtedy można uzyskać pełen obraz funkcjonowania programu i jego rzeczywistego wpływu na społeczność szkolną.
Na znajomość schematu swojego ciała, czyli somatognozję (gr. „soma” – ciało, „gnozja” – czucie), składa się czucie ciała i ruchów przez nie wykonywanych, przestrzeni jaką zajmuje oraz przynależności poszczególnych jego elementów do jednej całości. Rozwój orientacji w schemacie ciała następuje stopniowo od narodzin, a jego podstawą jest czucie linii środkowej ciała jako osi, względem której tworzą się odczucia posiadania poruszających się części ciała po obu jej stronach. Identyfikacja własnego ciała jest niezbędna do nabycia umiejętności adekwatnego przystosowania się do wymagań środowiskowych w zakresie relacji społecznych.
Motoryczność ludzka może być rozpatrywana zarówno w neurobiologicznych aspektach ruchu, jak i w kontekście humanistycznym, gdzie w centrum zainteresowania znajduje się człowiek oraz jego działanie. Dziecko, dzięki aktywnościom sensomotorycznym, pojmuje sens tego, co robi. Uczy się i wykorzystuje w działaniu inwencję własną. Poprzez zorganizowane, systematyczne, uporządkowane działania psychoruchowe, odpowiednio wspierane przez środowisko, zdobywa umiejętności panowania nad ciałem, poruszania nim w przestrzeni oraz planowania ruchu.