
W orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego bardzo często zamieszczane jest zalecenie, by wybrane zajęcia edukacyjne były realizowane indywidualnie. W orzeczeniu nie wskazuje się jednak ani które zajęcia mają być realizowane w ten sposób, ani czy dotyczy to wszystkich zajęć z danego przedmiotu.

Gdy uczeń przejawia agresywne zachowania w szkole, należy udzielać mu pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Jeżeli będzie to konieczne, można go objąć obserwacją z poradni zachowania na terenie placówki. Powstaje jednak pytanie, czy wymagana jest zgoda rodziców ucznia na przeprowadzenie takiej obserwacji? Czy rodzice pozostałych uczniów, niekorzystających z pomocy psychologiczno-pedagogicznej, mogą sprzeciwić się obecności specjalisty? Dowiedz się, jakie kroki podjąć, aby zorganizować działania na rzecz agresywnego dziecka w szkole.

Uczniowie objęci pomocą psychologiczno-pedagogiczną na I etapie edukacyjnym mogą potrzebować wsparcia również w kolejnych latach nauki. Pojawia się jednak pytanie – czy stara opinia wydana przez poradnię nadal obowiązuje? Kiedy skierować ucznia na ponowną diagnozę? W jaki sposób unieważnić opinię, która przestała być aktualna i w jaki sposób archiwizować opinie, które utraciły ważność?

Dostarczenie do szkoły orzeczenia o potrzebie indywidualnego nauczania zobowiązuje do dyrektora do zapewnienia uczniowi wskazanych warunków realizacji obowiązku szkolnego. W związku z tym pojawia się pytanie, czy na organizację nauczania indywidualnego szkole przysługują dodatkowe środki w ramach subwencji oświatowej?

Szkoła jest zobowiązana do zorganizowania dla ucznia zindywidualizowanej ścieżki kształcenia, jeżeli rodzice lub pełnoletni uczeń dostarczy stosowną opinię z poradni psychologiczno-pedagogicznej. W przypadku ucznia uczęszczającego do przedszkola lub szkoły do wniosku dołącza się opinię o funkcjonowaniu ucznia wydaną przez nauczycieli i specjalistów. Czy poradnia może stwierdzić potrzebę objęcia ucznia zindywidualizowaną ścieżką kształcenia, jeżeli szkoła nie widzi takiej potrzeby?

Korzystanie z pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkole jest bezpłatne i dobrowolne. Dobrowolność oznacza, że rodzice lub pełnoletni uczeń mogą bez konsekwencji z niej zrezygnować. Co jednak powinien zrobić dyrektor szkoły, jeżeli rodzice są skonfliktowani i nie mogą dojść do porozumienia w sprawie udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Czy nauczyciele mogą wtedy prowadzić zajęcia z dzieckiem?

W niektórych szkołach zajęcia rewalidacyjne są organizowane na wniosek rodzica lub pełnoletniego ucznia z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego. Takie postępowanie nie jest właściwe. Dyrektor szkoły ma bowiem obowiązek zorganizowania zajęć rewalidacyjnych dla każdego ucznia posiadającego orzeczenie. Oznacza to, że nie trzeba składać wniosku o zajęcia rewalidacyjne.

W zaleceniach z poradni wskazuje się na konieczność udziału dziecka w zajęciach rozwijających kompetencje emocjonalno-społeczne. Innym razem pojawia się zalecenie organizowania treningu umiejętności społecznych. Czy nazwy te są stosowane zamiennie, czy raczej oznaczają coś innego? Czy TUS dotyczy pomocy psychologiczno-pedagogicznej?

Żadne przepisy nie mówią, że wszystkie godziny zajęć rewalidacyjnych z uczniem musi prowadzić ten sam nauczyciel. W wielu przypadkach byłoby to wręcz niewskazane, ponieważ potrzeby ucznia mogą być zróżnicowane. Doskonałym przykładem jest uczeń z niepełnosprawnościami sprzężonymi.

Jedną z form udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej są zajęcia rozwijające zainteresowania. Przepisy nie regulują, jakie kwalifikacje powinien posiadać nauczyciel prowadzący te zajęcia. To oznacza, że dyrektor może powierzyć je każdemu nauczycielowi, który posiada odpowiednie kompetencje. To z kolei rodzi pytanie – z jakiego pensum nauczyciel powinien realizować zajęcia rozwijające uzdolnienia?