Bardzo często zdarza się, że do jednej kasy uczęszcza dwoje lub więcej uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane ze względu na te sam rodzaj niepełnosprawności. Wydaje się, że w takim przypadku warto organizować dla nich wspólne zajęcia rewalidacyjne. Czy takie rozwiązanie jest możliwe? Jakie warunki muszą zostać spełnione, aby nie doszło do nieprawidłowości?
Kiedy do jednej klasy w szkole ogólnodostępnej uczęszcza kilku uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, nie ma większych wątpliwości – wystarczy, że z klasą będzie pracował jeden nauczyciel wspomagający. A co, kiedy każdy uczeń uczęszcza do innej klasy?
Zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego coraz częściej są na tyle złożone, że zrealizowanie ich w ciągu 2 godzin zajęć rewalidacyjnych tygodniowo nie jest możliwe. Sprawdź, czy dyrektor szkoły może zadecydować o zwiększeniu tej liczby i jakie kroki musi podjąć, aby taka decyzja była zgodna z przepisami. Co trzeba zrobić, aby możliwe było zwiększenie liczby godzin rewalidacji w szkole?
Rodzice dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego nierzadko domagają się, aby nauczyciel wspomagający towarzyszył uczniowi każdego dnia, podczas wszystkich zajęć. Czy takie oczekiwania są zasadne i czy dyrektor powinien je spełniać?
W opiniach poradni psychologiczno-pedagogicznej możemy spotkać się z dwoma terminami diagnostycznymi odnoszącymi się do uczniów z nadpobudliwością psychoruchową: ADHD (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder) czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji lub też zaburzenia hiperkinetyczne. W praktyce pedagogicznej bardziej rozpowszechniona jest nazwa ADHD i tą terminologią będę posługiwać się w artykule, który ma na celu zobrazowanie funkcjonowania ucznia z tą dysfunkcją.
Dzieci ze specyficznymi zaburzeniami mowy stanowią bardzo zróżnicowaną grupę. I to zarówno pod względem rozwoju ruchowego, poznawczego, jak i społeczno-emocjonalnego. Diagnoza tej grupy dzieci nie jest łatwa i szybka. Często też w praktyce niestety okazuje się, że jest mylna. A to prowadzi do braku możliwości lub ograniczenia w zapewnieniu dziecku wsparcia. Dowiedz się, czym jest specyficzne zaburzenie językowe (SLI). Sprawdź, jak zaburzenia mowy dziecka są postrzegane w kontekście prawa oświatowego.
Diagnoza pedagogiczna stanowi jeden z elementów kompleksowego i wielopłaszczyznowego procesu diagnostycznego dziecka. Diagnozowanie pedagogiczne w obszarze resocjalizacji jest czynnością stawiania rzetelnych rozpoznań w celach wychowawczych, o charakterze wspierającym i resocjalizującym. Dotyczy to osób niedostosowanych społecznie lub zagrożonych niedostosowaniem. Jakie działania i postawy wspomagają prawidłowy kontakt diagnostyczny? Co może rozwijać i ożywiać kontakt diagnostyczny? Jak radzić sobie z oporem w kontakcie diagnostycznym? W niniejszym artykule zostaną przedstawione wskazówki dla wychowawców, pedagogów i psychologów szkolnych, którzy nawiązują kontakt diagnostyczny z uczniami zagrożonymi niedostosowaniem społecznym lub niedostosowanymi społecznie.
Uczniowie z niepełnosprawnością coraz częściej realizują edukację w klasach ogólnodostępnych, w tzw. włączeniu. Taka sytuacja nakłada na wychowawcę klasy szczególne zadania, których realizacja wymaga koordynacji systematycznej współpracy nauczycieli w celu rozpoznania specjalnych potrzeb edukacyjnych ucznia oraz planowanie odpowiedniego wsparcia.
Czy do szkoły podstawowej ogólnodostępnej można przyjąć dziecko z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego z niepełnosprawnością sprzężoną: niepełnosprawność ruchowa i niepełnosprawność intelektualna w stopniu umiarkowanym, jeżeli na orzeczeniu jest zaznaczona każda możliwość?
Zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze organizuje się dla dzieci i młodzieży od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą 3 lata, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą 25 lat.