
Agresję kojarzymy zazwyczaj z czymś złym; biciem, zabieraniem, obelgami słownymi. Nie jest to jednak takie proste w przypadku dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w szczególności z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. U nich agresja jest często nieudanym szukaniem pomocy, próbą kontaktu, zaproszeniem do komunikacji. Równie często bywa reakcją na nękanie rówieśnicze, którego doświadcza wielu uczniów z ASD. Dowiedz się, jak radzą sobie uczniowie ze spektrum autyzmu w obliczu przemocy rówieśniczej.

Zajęcia socjoterapeutyczne są skierowane do uczniów przejawiających trudności w funkcjonowaniu oraz wykazujących potrzebę wspierania w sferze rozwoju intelektualnego i duchowego. Co do zasady są to zajęcia dla uczniów zagrożonych niedostosowaniem społecznym. W artykule wyjaśniamy, jak i dla kogo należy organizować zajęcia socjoterapeutyczne w szkole.

Zapewnienie uczniom z niepełnosprawnością opieki i możliwości pobierania nauki oraz realizowania zindywidualizowanego procesu kształcenia wpisuje się w podstawowe cele systemu oświaty. Za właściwą organizację kształcenia, opieki i wychowania odpowiada dyrektor placówki, który zgodnie z przepisami musi lub może zatrudnić dodatkową kadrę. W artykule wyjaśniono, w których przypadkach istnieje obowiązek, a w którym możliwość zatrudnienia w szkole nauczyciela wspomagającego, specjalisty i pomocy nauczyciela, a także omówiono status prawny i warunki zatrudnienia tych osób.

W orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego zespół orzekający wskazuje jedynie potrzebę realizacji wybranych zajęć edukacyjnych indywidualnie z dzieckiem lub uczniem lub w grupie liczącej do 5 dzieci lub uczniów – w odniesieniu do ucznia napotykającego na trudności w funkcjonowaniu wspólnie z oddziałem. Czy wobec tego zespół działający w szkole może podjąć decyzję o zorganizowaniu dla ucznia zajęć indywidualnych tylko z jednego przedmiotu?

Rodzaje placówek, w których można organizować zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze został określony w ustawie. Żadna z wymienionych placówek nie ma obowiązku organizowania takich zajęć, ale każda ma takie prawo. Konieczne jest oczywiście spełnienie odpowiednich warunków i powołanie zespołu. Sprawdź, czy zajęcia dla dziecka z głęboką niepełnosprawnością intelektualną można zorganizować w niepublicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej. Upewnij się także, że odpowiednia poradnia wydała wymagane orzeczenie.

Przepisy prawa oświatowego jednoznacznie wskazują, które orzeczenia mogą wydawać tylko publiczne, a które także niepubliczne poradnie psychologiczno-pedagogiczne. Powszechnie wiadomo, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydają wyłącznie poradnie publiczne. A co z orzeczeniem o nauczaniu indywidualnym? Kiedy takie orzeczenie jest wiążące dla szkoły? Sprawdź, czy dyrektor powinien zorganizować dla ucznia nauczanie indywidualne na podstawie orzeczenia z niepublicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej.

Zdarza się, że w przedszkolu organizowane są zajęcia, których nie wymieniono jako zalecane w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Czy można uznać, że są to zajęcia rewalidacyjne i nie organizować dodatkowych? Kiedy przedszkole spełnia obowiązek organizowania zajęć rewalidacyjnych dla dzieci? Dowiedz się także, czy zajęcia z terapii behawioralnej, to zajęcia rewalidacyjne. Podobne pytanie dotyczyć może zajęć z terapii integracji sensorycznej.

Co zrobić, jeżeli rodzice ucznia z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w trakcie roku szkolnego dostarczą nowe orzeczenie, w którym wskazana będzie niepełnosprawność intelektualna w stopniu umiarkowanym? Odpowiedź ma doniosłe znaczenie, ponieważ uczeń powinien rozpocząć realizację innej podstawy programowej. Sprawdź, jakie konsekwencje wywołuje nowe orzeczenie i zmiana stopnia niepełnosprawności intelektualnej w trakcie roku.

Uczeń niedostosowany lub zagrożony niedostosowaniem społecznym to dla każdego nauczyciela olbrzymie wyzwanie. W pierwszym kontakcie może pojawić się stres i frustracja. Niczym niewłaściwym nie są także obawy, a nawet strach przed niemożnością poradzenia sobie z nim. Jest to normalne, ludzkie i wpisane w pracę każdego pedagoga. Jak zatem poradzić sobie z tymi obawami, co robić, czy można samemu rozwiązać ten problem?