Współcześnie kładzie się ogromny nacisk na wielopłaszczyznową współpracę rodziców ze szkołą oraz poszczególnymi nauczycielami, obejmującą różne obszary szkolnej codzienności. Istnieje kilka sposobów i form współpracy szkoły z rodzicami, a każdy z nich prowadzi do uzyskania pewnych efektów. Celem artykułu jest przybliżenie różnorodnych form współpracy obu podmiotów.
Jest wiele czynników decydujących o powodzeniu zebrania z rodzicami. Nie należy bagatelizować wcześniejszego przygotowania do spotkania, gdyż stanowi ono bazę do konstruktywnej dyskusji, efektywnego wykorzystania czasu oraz pozytywnego nastawienia rodziców. Istotna jest forma przekazania informacji o planowanym zebraniu oraz odpowiednia motywacja i mobilizacja uczestników. Zebrania, które są forum wymiany opinii i miejscem podejmowania decyzji, mają kilka kluczowych cech: zaplanowany przebieg (agenda), otwartość na wymianę poglądów, dążenie do celu, zrealizowanie podjętych ustaleń, informowanie o tym uczestników.
Wiele dzieci w wieku szkolnym doświadczyło dokuczania, wyśmiewania lub agresji. Jeszcze więcej było świadkiem agresywnych zachowań. Często dzieje się to w miejscach poza nadzorem nauczycieli – w mniej dostępnych częściach korytarza, w szatniach czy toaletach. W artykule podpowiadam, jakie działania mogą podjąć sami uczniowie, zarówno ci, którzy doświadczają dokuczania jak i świadkowie, by zatrzymać przemoc zanim się wymknie spod kontroli.
Problemy wychowawcze, trudności ucznia z przyswojeniem wiedzy czy zdobyciem umiejętności, to codzienność w naszych szkołach. Zazwyczaj dobry nauczyciel potrafi sobie z tymi zadaniami poradzić. Umiemy rozpoznawać i podejmować adekwatne działania wspierające wobec ucznia z trudnościami. Co jednak zrobić, gdy szkoła wyczerpie już wszystkie możliwości pomocy – dowiesz się z artykułu.
Sytuacje trudne – jak sobie z nimi radzić, co robić, by ich było jak najmniej? Czy współpraca szkoły z rodzicami jest możliwa? Dlaczego nie można zaczynać wychowywania zbyt późno? Odpowiedzi na te i podobne pytania szukaj w nowym w cyklu artykułów pod wspólnym tytułem „Współpraca z rodzicami – czy jest możliwa?”
Współpraca z rodzicami nie układa się najlepiej? Zastanawiasz się, co robisz nie tak, a może jesteś młodym nauczycielem i potrzebujesz wsparcia? Chcesz osiągnąć sukces, brakuje Ci pomysłu? Jest coś o czym powinieneś wiedzieć, a może o tym zapomniałeś. Czy pamiętasz co w Twojej pracy jest najważniejsze? Gdy osiągniesz ten cel, wszystko powoli zacznie się układać.
Scenariusz przeznaczony jest dla nauczycieli – wychowawców zaczynających pracę ze swoimi uczniami, na każdym etapie edukacji. Jego celem jest wspomożenie nauczyciela w nawiązaniu pozytywnych relacji z rodzicami, jak również ustalenie wspólnych celów na cały okres współpracy.
Jak wspomagać ucznia w trakcie bieżącej pracy na lekcji, stosownie do jego możliwości psychofizycznych i indywidualnych potrzeb? Jak zapewnić dziecku możliwie najlepsze warunki do samodzielnego działania i osiągania celów zajęć?
Szkoła jest zobowiązana przyjąć dziecko zamieszkałe w jej obwodzie, często jednak wiąże się to z dużą niepewnością z uwagi barierę językową czy kulturalną. Mimo że prawo oświatowe reguluje kwestie związane z organizacją nauki języka polskiego, zdarza się, że uczeń jest pozostawiony sam sobie – nauczyciele nie potrafią się z nimi porozumieć, wychowawca nie wie, jak rozmawiać z rodzicami. To właśnie wychowawca odgrywa ważną rolę w nowej sytuacji.
Dla każdego ucznia, któremu udzielana jest pomoc psychologiczno-pedagogiczna należy prowadzić tzw. indywidualną teczkę. W takiej teczce przechowuje się dokumentację badań i czynności uzupełniających prowadzonych w szkole oraz indywidualne programy edukacyjno-terapeutyczne i programy zajęć rewalidacyjno-wychowawczych. Sprawdź, jakie dokładne dokumenty należy w niej zamieszczać.
Wyzwania stawiane pedagogom we współczesnym świecie wymagają od nich ciągłego poszukiwania nowych myśli, koncepcji rozwiązań, metod i form oddziaływań oraz inspiracji do codziennej pracy. Materiał może być pomocny jako wskazówka, jak i z kim może współpracować szkoła w pracy z uczniem niedostosowanym społecznie, jacy specjaliści i instytucje mogą pomóc nauczycielom w rozwiązaniu tych problemów.
Nie wszyscy uczniowie klas ósmych przystępują do egzaminów ósmoklasisty w tzw. pierwszym terminie, tj. w czerwcu. Część z nich egzamin napisze dopiero w lipcu. Pojawia się wątpliwość – czy takiemu uczniowi można wydać świadectwo ukończenia szkoły podstawowej w tym samym terminie, w którym otrzymają je pozostali uczniowie?
Zarówno uczeń, jak i jego rodzice mogą nie zgodzić się z ustaloną oceną klasyfikacyjną i wystąpić z zastrzeżeniami. W takim przypadku dyrektor sprawdza czy ocena została ustalona zgodnie z zasadami oceniania obowiązującymi w szkole, a jeżeli jest taka potrzeba – dojdzie do weryfikacji wiedzy ucznia. Jednak jak postąpić, gdy wniosek o przeprowadzenie weryfikacji został złożony jeszcze przed ustaleniem oceny klasyfikacyjnej?
Jeżeli kurator musi przeprowadzić wywiad, jednak z różnych przyczyn nie może przyjść na spotkanie z nauczycielem, często zwraca się do szkoły z pismem o opinię wychowawcy lub pedagoga szkolnego. W tym celu pomocne mogą okazać się gotowe kwestionariusze skonstruowane dla nauczycieli.
Od połowy marca uczniowie nie chodzą do szkół. Wiemy, że nie wrócą do nich aż do końca maja, ale tak naprawdę nikt nie ma pewności, że ograniczenie funkcjonowania placówek oświatowych zostanie zniesione do końca roku szkolnego. O ile dyrektorzy wraz z nauczycielami w większości szkół wypracowali zasady ustalania ocen z poszczególnych zajęć edukacyjnych, o tyle dużym problemem okazuje się ustalenie ocen klasyfikacyjnych z zachowania. Jakimi kryteriami się kierować, skoro od blisko dwóch miesięcy dzieci i młodzież nie pojawia się w szkole? I czy w szkołach średnich inne zasady dotyczą oceniania absolwentów szkół podstawowych i absolwentów gimnazjów?
© ePedagogika.pl - Portal dla pedagogów i wychowawców z pasją.