wychowawca klasy

 Jak rozmawiać z rodzicami o problemach ucznia? Jak komunikować rodzicom problemy ucznia?

Jak komunikować rodzicom problemy dziecka?

Podejmowanie rozmowy, która ma na celu przekazanie nieprzyjemnych i przykrych w odbiorze treści sprawia trudność każdemu nauczycielowi. Dowiedz się, jak przekazać rodzicom ucznia informacje o jego problemach, aby rozmowa stanowiła punkt wyjścia w drodze do próby ich rozwiązania. Upewnij się, że wiesz, jak komunikować rodzicom problemy dziecka.

Sytuacja, w której rodzic dowiaduje się o potrzebie przyjścia do szkoły, jest bardzo trudna. Powoduje stres, który budzi trudne emocje. Bardzo ważnym elementem pozwalającym na ich rozładowanie jest sposób przekazania informacji o spotkaniu. Najbardziej pożądany jest bezpośredni kontakt, np. podczas wizyty domowej. Jest to jednak sposób wymagający czasu i zaangażowania, w związku z tym nie zawsze możliwy do zastosowania.
  Zasady współpracy wychowawcy klasy z rodziną dysfunkcyjną ucznia

Zasady współpracy wychowawcy klasy z rodziną dysfunkcyjną

Dziecko z rodziny dysfunkcyjnej wymaga większej uwagi i pracy ze strony wychowawcy. By pomóc uczniowi przezwyciężyć skutki funkcjonowania w takiej rodzinie trzeba zacząć od zdiagnozowania źródła problemu. Do współpracy warto włączyć specjalistów szkolnych np. psychologa. Niekiedy konieczna może się okazać ingerencja organów oraz instytucji zewnętrznych, i najczęściej to wychowawca uruchamia procedurę kompleksowej pomocy uczniowi.

Z artykułu dowiesz się m.in.:

  • Czym jest rodzina dysfunkcyjna i jakie są potencjalne źródła dysfunkcji?
  • Jakie mogą być długofalowe konsekwencje funkcjonowania dziecka w rodzinie dysfunkcyjnej?
  • Jakie czynniki mogą przekształcić rodzinę dysfunkcyjną w patologiczną?
  • Które instytucje i organy mogą pomagać rodzinom dysfunkcyjnym?
  • Dlaczego szkoła odgrywa ważną rolę w pomocy dzieciom z rodzin dysfunkcyjnych?
  • Czy wychowawca klasy może uzyskać informacji o rodzinie ucznia od gminy?
  • Jakie kroki powinien podjąć wychowawca, aby nawiązać współpracę z rodziną dysfunkcyjną?
  • Jakie są procedury interwencji, gdy wychowawca podejrzewa, że dobro dziecka jest zagrożone?
  • Jakie są zasady ingerencji w sprawowanie władzy rodzicielskiej i kiedy ingerencja może być uzasadniona?
  • Jakie działania powinien podjąć wychowawca, aby pomóc dziecku wychowującego się w rodzinie dysfunkcyjnej?
  • Jakie informacje mogą być zgromadzone przez wychowawcę na temat uczniów z rodzin dysfunkcyjnych i jakie korzyści z tego wynikają?
substancje psychoaktywne zażywane przez dzieci i mlodziez

Nie mniej groźne niż narkotyki – substancje odurzające stosowane przez dzieci i młodzież

Często zapominamy, że w zasięgu dzieci są substancje niemniej groźne w działaniu niż klasyczne narkotyki. Substancje te, choć nie zostały wymienione w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, zażywane w nieodpowiedni sposób lub w nadmiarze są równie groźne dla zdrowia i życia. Nauczyciele muszą być świadomi tych zagrożeń i aktywnie działać w celu ochrony uczniów przed potencjalnymi skutkami zażywania substancji odurzających. Dowiedz się, które substancje odurzające są popularne wśród młodzieży, po czym poznać, że nastolatek po nie sięga. Sprawdź, jakie obowiązki spoczywają na nauczycielu, który wie o tym, że uczeń stosuje omawiane substancje. 

Z artykułu dowiesz się m.in.:

  • Które substancje, choć nie uznawane za narkotyki, są równie groźne dla zdrowia i życia dzieci i młodzieży?
  • Dlaczego uczniowie coraz częściej sięgają po substancje psychoaktywne?
  • Jakie mity narosły wokół substancji psychoaktywnych?
  • Czym różnią się narkotyki „twarde” od „miękkich” i jakie są faktyczne skutki ich zażywania?
  • Jakie substancje psychoaktywne są najczęściej używane przez dzieci i młodzież?
  • Jakie sygnały powinny zaniepokoić nauczycieli i rodziców w kontekście zażywania substancji psychoaktywnych przez młodzież?
  • Jakie działania prawne i wychowawcze można podjąć w przypadku stwierdzenia zażywania substancji psychoaktywnych przez ucznia?

Pobierz ebook:

  • Dopalacze w szkole. Profilaktyka i reagowanie
Uczeń ze spektrum autyzmu w edukacji włączającej – praktyczne wskazówki do pracy z uczniem

Uczeń ze spektrum autyzmu w edukacji włączającej – praktyczne wskazówki do pracy z uczniem

W grupie klasowej, w której obecni są uczniowie w spektrum autyzmu i zespołem Aspergera częściej dochodzi do sytuacji trudnych, konfliktowych, stanowiących wyzwane dla wychowawcy. Wynika to z faktu, że dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu cechuje większy niż ich rówieśników deficyt kompetencji społecznych i mniejsza możliwość regulacji zachowania. Dowiedz się, jak planować oddziaływania edukacyjne w klasie, do której uczęszcza uczeń w spektrum autyzmu.

Jeśli zetknęliśmy się w pracy z jednym lub kilkorgiem uczniów z orzeczeniem wydanym ze względu na zespół Aspergera (ZA), to znaczy to dokładnie tyle – poznaliśmy jedno lub kilkoro takich dzieci. Zaburzenia ze spektrum autyzmu to „różnorodny zbiór”, w którym mieszczą się błyskotliwi matematycy, wycofane dzieci znające na pamięć rozkłady jazdy autobusów, ale też uczniowie, którym proces edukacyjny sprawia trudność. Oni nie skupiają się, krzyczą, przeszkadzają innym, nie potrafią czekać na swoją kolej, są skupieni na sobie, wykazują skłonności do agresji.  To spektrum objawów, które sprawia, że trudno jest znaleźć metody pracy pasujące do wszystkich przypadków.  Niemniej jednak należy pamiętać o najważniejszych zasadach.
Z uczniem z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) należy pracować relacyjnie, a nie w oparciu o autorytet nauczycielski. Nie należy go karać za objawy zaburzenia, lecz starać się zawsze dotrzeć do przyczyny jego zachowania.  Zachowanie niepożądane u uczniów z ASD jest zawsze nieudanym zaproszeniem do rozmowy lub prośbą o pomoc, informacją, że dziecko sobie nie radzi. Dziecko zawsze powinno mieć możliwość spotkania się z psychologiem, pedagogiem szkolnym lub pedagogiem specjalnym Najlepsza i najprostsza definicja zaburzeń ASD, jaką znam mówi, że jest to ślepota na kontekst.  Dziecko ze spektrum, w odróżnieniu od osób neurotypowych, nie uczy się intuicyjnie, przez doświadczenia społeczne. Trenuje swe zachowania według schematów terapeutycznych. Nie jest więc w stanie elastycznie i adekwatnie reagować na bodźce w takim tyglu typów ludzkich i ich interakcji, jakim jest szkoła.
Sprawdź inne serwisy