
Współczesna szkoła coraz częściej mierzy się z wyzwaniami wykraczającymi poza trudności dydaktyczne. Problemy emocjonalne, relacyjne i adaptacyjne uczniów mają dziś charakter systemowy i są widoczne na różnych etapach edukacyjnych. Coraz więcej dzieci i młodzieży doświadcza trudności w rozpoznawaniu i regulowaniu emocji, budowaniu relacji rówieśniczych oraz radzeniu sobie z presją szkolną. Brak rozwiniętych kompetencji emocjonalnych i społecznych wpływa bezpośrednio na funkcjonowanie uczniów w klasie oraz na klimat całej społeczności szkolnej, przejawiając się m.in. nasileniem agresji, hejtu, konfliktów rówieśniczych oraz zjawiskiem wypalenia szkolnego. Edukacja emocjonalna i społeczna nie jest więc dodatkiem do programu nauczania, lecz warunkiem bezpiecznego funkcjonowania szkoły jako miejsca nauki, rozwoju i budowania relacji. Bez niej trudno mówić o skutecznej profilaktyce, dobrostanie psychicznym uczniów i realnym wspieraniu ich rozwoju.
Z artykułu dowiesz się m.in.:
Rola szkoły nie ogranicza się wyłącznie do realizacji podstawy programowej i przekazywania wiedzy przedmiotowej. To również przestrzeń intensywnych doświadczeń społecznych i emocjonalnych, w której uczniowie uczą się funkcjonowania w grupie, komunikowania swoich potrzeb oraz reagowania na trudne sytuacje.
Szkoła pełni istotną rolę w rozwijaniu takich kompetencji jak: dialog, empatia, umiejętność rozwiązywania konfliktów czy budowanie relacji opartych na poczuciu bezpieczeństwa i wzajemnym szacunku. To właśnie w codziennych sytuacjach szkolnych uczniowie konfrontują się z różnorodnością postaw, emocji i oczekiwań – zarówno własnych, jak i innych osób.
Brak systematycznej pracy w tym obszarze sprawia, że uczniowie często pozostają bez narzędzi potrzebnych do radzenia sobie z napięciem, frustracją czy nieporozumieniami. W efekcie trudności relacyjne narastają, a konflikty eskalują.
Hejt i bullying są często mylone z konfliktami rówieśniczymi, jednak w rzeczywistości różnią się od nich zasadniczo. Konflikt zakłada względną równowagę stron i możliwość negocjacji, natomiast przemoc rówieśnicza charakteryzuje się nierównowagą sił, powtarzalnością oraz intencją wyrządzenia szkody.
Hejt w środowisku szkolnym bywa formą regulowania własnych emocji kosztem innych – sposobem rozładowania złości, frustracji lub poczucia bezradności. Uczniowie, którzy nie posiadają umiejętności rozpoznawania i bezpiecznego wyrażania emocji, częściej sięgają po zachowania raniące innych, zarówno w bezpośrednich kontaktach, jak i w przestrzeni cyfrowej.
Skutki hejtu i bullyingu są dotkliwe i wielowymiarowe. Doświadczający tej formy przemocy doświadczają obniżenia poczucia własnej wartości, lęku, wycofania społecznego oraz trudności w nauce. Sprawcy utrwalają nieadaptacyjne wzorce regulowania emocji i relacji. Cała klasa funkcjonuje natomiast w atmosferze napięcia, braku zaufania i obniżonego poczucia bezpieczeństwa, co znacząco utrudnia proces edukacyjny.
Pomocne będą materiały, które wspierają diagnozę zjawiska hejtu oraz planowanie działań profilaktycznych i interwencyjnych:
Jednym z najpoważniejszych problemów relacyjnych w środowisku szkolnym jest wykluczenie rówieśnicze. Uczniowie doświadczający izolacji lub odrzucenia często mierzą się z obniżonym poczuciem własnej wartości, narastającym lękiem, spadkiem motywacji do nauki oraz trudnościami adaptacyjnymi. Skutki wykluczenia mają nie tylko wymiar emocjonalny, ale również edukacyjny – wpływają na koncentrację, frekwencję oraz ogólne funkcjonowanie ucznia w szkole.
Skuteczne przeciwdziałanie wykluczeniu wymaga systematycznej pracy nad komunikacją w klasie, rozwijaniem umiejętności rozumienia perspektywy innych osób oraz budowaniem jasnych norm grupowych opartych na szacunku i odpowiedzialności. W tym obszarze szczególnie istotne są działania wychowawcze, które pozwalają uczniom analizować sytuacje społeczne, uczyć się reagowania na trudne zachowania i wzmacniać poczucie przynależności do grupy. Pomocne są tu materiały wspierające pracę wychowawczą, oparte na realnych sytuacjach rówieśniczych i dostosowane do wieku uczniów, np.:
Zachowanie ucznia jest zawsze związane z emocjami, nawet jeśli nie są one wprost widoczne ani uświadomione. Nierozpoznane emocje bardzo często prowadzą do impulsywnych reakcji, które z perspektywy szkoły postrzegane są jako trudne lub problemowe. Może to być zarówno agresja, jak i wycofanie, unikanie kontaktu czy brak zaangażowania.
Brak „języka emocji” sprawia, że uczniowie nie potrafią nazwać tego, co przeżywają, ani zakomunikować swoich potrzeb w sposób bezpieczny dla siebie i innych. W efekcie emocje znajdują ujście w zachowaniach, które zakłócają funkcjonowanie klasy. Dlatego działania profilaktyczne i wychowawcze, które koncentrują się wyłącznie na modyfikowaniu zachowania, bez jednoczesnej pracy nad rozpoznawaniem emocji, okazują się krótkotrwałe i mało skuteczne.
Rozwijanie kompetencji emocjonalnych powinno rozpoczynać się od nauki rozpoznawania emocji podstawowych, takich jak radość, złość, smutek czy strach, a następnie stopniowo obejmować emocje bardziej złożone, np. frustrację, wstyd, zazdrość czy poczucie niesprawiedliwości. Kluczowe znaczenie ma także łączenie emocji z konkretnymi sytuacjami oraz reakcjami, co pozwala uczniom lepiej rozumieć własne doświadczenia.
W praktyce szkolnej pomocne są karty pracy i materiały edukacyjne, które w uporządkowany sposób wspierają naukę nazywania emocji, analizowania sytuacji społecznych i wyciągania wniosków dotyczących własnych reakcji. Takie materiały mogą być wykorzystywane zarówno na godzinach wychowawczych, jak i podczas zajęć specjalistycznych:
Złość, frustracja i napięcie emocjonalne są naturalnymi doświadczeniami dzieci i młodzieży. Same w sobie nie stanowią problemu wychowawczego. Trudność pojawia się wówczas, gdy uczniowie nie posiadają umiejętności pozwalających im regulować te emocje w sposób bezpieczny i akceptowalny społecznie.
Brak kompetencji w zakresie samoregulacji prowadzi do eskalacji konfliktów, impulsywnych reakcji, a w dłuższej perspektywie do przeciążenia emocjonalnego i wypalenia szkolnego. Dlatego tak istotne jest, aby szkoła nie tylko reagowała na wybuchy emocji, ale również uczyła, jak rozpoznawać sygnały narastającego napięcia i jak radzić sobie z nim w konstruktywny sposób.
Skuteczna praca nad regulacją emocji wymaga systematycznych ćwiczeń, jasno zaplanowanych scenariuszy zajęć oraz odwoływania się do sytuacji bliskich uczniom. Dzięki temu uczniowie mogą ćwiczyć nowe strategie reagowania w warunkach bezpiecznych i przewidywalnych.
W praktyce szkolnej sprawdzają się materiały, które krok po kroku uczą rozpoznawania napięcia emocjonalnego oraz proponują konkretne sposoby jego rozładowania, np. poprzez pracę z ciałem, komunikację lub zmianę perspektywy. Przykładem są materiały edukacyjne skoncentrowane na samoregulacji i pracy ze złością:
Relacje rówieśnicze są jednym z najważniejszych kontekstów, w których ujawniają się kompetencje emocjonalne uczniów. Umiejętność rozpoznawania własnych emocji oraz dostrzegania emocji innych osób stanowi podstawę empatii, a tym samym warunek budowania bezpiecznych i stabilnych relacji w klasie.
Uczniowie, którzy potrafią nazwać to, co przeżywają, i rozumieją, że inni mogą odczuwać emocje inaczej, rzadziej reagują impulsywnie i częściej sięgają po rozwiązania oparte na rozmowie i współpracy. Kompetencje emocjonalne mają bezpośredni wpływ na ograniczanie przemocy rówieśniczej, poprawę klimatu klasy oraz zmniejszenie liczby konfliktów. Zamiast eskalacji napięć pojawia się większa gotowość do szukania kompromisów i wsparcia.
Praca nad emocjami w relacjach rówieśniczych powinna łączyć elementy rozpoznawania uczuć z analizą konkretnych sytuacji społecznych, w których uczniowie funkcjonują na co dzień. W tym kontekście szczególnie pomocne są materiały edukacyjne, które integrują temat emocji z relacjami, komunikacją i współpracą w grupie, umożliwiając uczniom ćwiczenie empatii i refleksji nad własnym zachowaniem w bezpiecznych warunkach:
Systematyczna praca w obszarze edukacji emocjonalnej i społecznej realnie wpływa na funkcjonowanie szkoły. Ogranicza liczbę sytuacji kryzysowych, zmniejsza eskalację konfliktów i wspiera dobrostan psychiczny uczniów. Szkoła, która konsekwentnie rozwija kompetencje emocjonalne i społeczne uczniów, skuteczniej reaguje na trudne zachowania i buduje spójne, bezpieczne relacje w klasach.