Rodzice po otrzymaniu wyników przeprowadzonej diagnozy dziecka nierzadko występują z wnioskiem o udzielenie informacji, jakie konkretnie narzędzia diagnostyczne zostały wykorzystane. W ten sposób chcą dowiedzieć się, dlaczego poradnia wydała taką a nie inną diagnozę. Sprawdź, czy należy udostępniać taką dokumentację.
Diagnoza to bardzo pojemne określenie. W szkole oznacza zbadanie funkcjonowania ucznia, jego zasobów i deficytów i określenie przyczyn ewentualnych trudności. Diagnostyką zajmują się zarówno psychologowie, jak i pedagogowie. Czym różni się diagnoza psychologiczna od pedagogicznej? Kiedy istotne jest, by uczeń został poddany kompleksowemu badaniu przez zespół psychologiczno-pedagogiczny?
Współczesna młodzież żyje w gąszczu często wykluczających się wzajemnie informacji. Codziennie odbiera wiele bodźców, dociera do niej ilość treści, której w żaden sposób nie da się zmierzyć. Wystarczy, że nastolatek korzysta kilka godzin dziennie z telefonu, by jego umysł wypełnił się obrazami, wypowiedziami, tekstami. Wielu z tych treści nikt w żaden sposób nie weryfikował. Szczególnie trudno jest rozróżnić wiarygodne źródła od nierzetelnych w zakresie szeroko pojętej psychoedukacji. Zadaniem scenariusza jest wsparcie młodzieży w rozwijaniu umiejętności samodzielnej analizy i weryfikacji treści internetowych.
Dostęp do wiedzy psychoedukacyjnej jest obecnie ogromny. Każdy nastolatek codziennie napotyka w sieci przeróżne treści związane z psychologią, zdrowiem psychicznym, ogólnie pojętym dobrostanem. Wielu influencerów i youtuberów opowiada o swoich doświadczeniach z terapią i diagnozą psychiatryczną. Z jednej strony upowszechnienie wiedzy psychologicznej i normalizacja trudności emocjonalnych są wielkim społecznym osiągnięciem. Z drugiej strony w chaosie informacji znajdziemy ogromną ilość pseudopsychologicznych porad, które niewiele mają wspólnego z nauką. Jak zadbać o ochronę młodzieży w sieci? Co mogą zrobić nauczyciele, aby pomóc uczniom rozpoznawać pseudonaukowe treści psychologiczne?
Zdarza się, że rodzice zgłaszający się do poradni w celu przeprowadzenia diagnozy dziecka proszą dyrektora o udostępnienie informacji o narzędziach wykorzystywanych podczas badania. Należy pamiętać, że poradnia może jedynie przekazać informacje o tym, jakie narzędzia zostały wykorzystane, lecz nie może udostępnić testów diagnostycznych.
Standardy dla psychologów pracujących w poradniach psychologiczno-pedagogicznych wskazują, że przed przystąpieniem do badania diagnostycznego trzeba uzyskać zgodę na uczestnictwo w tym badaniu – zarówno od rodziców, jak i od samego dziecka. Uzyskanie zgody nie zawsze jest łatwe – pojawiają się bowiem pytania: czy kilkulatek może świadomie zadecydować o poddaniu się badaniu? Czy dziecko może zostać poddane diagnozie mimo sprzeciwu jednego z rodziców? Jak postąpić gdy żadne z nich nie wyraża zgody na diagnozę? W artykule podjęto próbę udzielenia odpowiedzi na te oraz inne pytania dotyczące zgody na badanie diagnostyczne dziecka.
Wystarczy wpisać w dowolnym portalu społecznościowym hasło: #zdrowiepsychiczne, by zobaczyć, jaki ogrom różnorodnych treści psychoedukacyjnych proponuje Internet. Nastolatek scrollujący ekran znajdzie na nim wszystko i nic. Spotka się z poradami, jak radzić sobie z lękiem, jak odciąć toksyczne relacje, po czym poznać, że ma się ADHD. Krótkie, chwytliwe infografiki, syntetyczne teksty i inteligentny algorytm sprawiają, że czasem pojawia się pewność, że treść jest prawdziwa. Pojawiają się myśli, które niekoniecznie są adekwatne do rzeczywistości. Na przykład: muszę odrzucić te relacje, w których mi trudno. Albo: jestem pewien, że mam ADHD i po prostu nikt tego nie zauważył. Warto byłoby poddać te myśli pod wątpliwość i sprawdzić, czy na prócz czerni i bieli nie istnieją szarości. Zadaniem scenariusza jest wsparcie uczniów w korzystnym poruszaniu się w obszarze psychoedukacji w Internecie.
Uczniowie coraz częściej, pod wpływem informacji czerpanych z internetu, zauważają u siebie niepokojące objawy zaburzeń psychicznych. Jedni wprost zgłaszają potrzebę poddania się diagnozie, inni wstydzą się przyznać do własnych podejrzeń. Pobierz plakat do powieszenia w szkole – patrzący na niego uczniowie poznają szanse i zagrożenia związane z próbami poddawania się autodiagnozie oraz dowiedzą, gdzie mogą prosić o pomoc.
Zdarzyło ci się gubić klucze? Często spóźniasz się na autobus? Mimo ważnej lekcji myślisz o wczorajszym serialu? Towarzyszy ci wieczny natłok myśli? Nie kończysz tego, co zacząłeś? Uwaga! To może być ADHD! Krótki filmik wyświetla się scrollującej ekran nastolatce. Pojawia się myśl: to o mnie! Wpisuje w wyszukiwarkę hasło ADHD. Algorytm szybko wyłapuje to nagłe zainteresowanie, pokazuje proponowane konta i z dnia na dzień dziewczyna widzi coraz więcej treści na temat zaburzeń aktywności i uwagi. Jest coraz pewniejsza własnej diagnozy. Czy faktycznie ma AHDH? Możliwe. Możliwe też, że nie. Dlaczego? Dowiedz się, dlaczego uczniowska diagnoza z Tik Tok może być niebezpieczna, ale również – dlaczego nie należy jej lekceważyć.
Rodzice często zgłaszają się poradni psychologiczno-pedagogicznej z prośbą o udostępnienie dokumentacji wytworzonej przed wydaniem opinii lub orzeczenia. Czy poradnia powinna udostępniać im dokumenty sporządzane w toku diagnozy? Dowiedz się, jak przygotować dokumentację gromadzoną w poradni, aby możliwe było udostępnienie jej rodzicom.
Zdolny, ale leniwy. Nie potrafi się skoncentrować na zadaniu, gdyby tylko chciał, to by mógł. Musi się podciągnąć. Takie i inne opinie krążą na linii nauczyciel – rodzic, gdy pojawiają się trudności w nauce. Nie wszyscy uczniowie jednak wymagają jedynie "podciągnięcia się w nauce”. Niektórzy borykają się z ograniczeniami natury poznawczej, które najpierw trzeba zbadać i wykryć. Jak rozmawiać o tym z rodzicami? W artykule wyjaśniamy, jak przekonać rodziców do tego, by udali się z dzieckiem do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Zwracamy uwagę na konieczność wyjaśnienia, jak wygląda wizyta w poradni i jak należy przygotować do niej dziecko.
Zorganizowanie dla ucznia pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkole to pierwszy krok w dążeniu do poprawy jego funkcjonowania. Nie zawsze jednak podejmowane działania przynoszą oczekiwane rezultaty. Przepisy stanowią, że w przypadku braku poprawy funkcjonowania ucznia w szkole dyrektor, za zgodą rodziców ucznia występuje do publicznej poradni z wnioskiem o przeprowadzenie diagnozy i wskazanie sposobu rozwiązania problemu. A co, jeżeli rodzice nie zgadzają się na przeprowadzenie takiej diagnozy w poradni?
Diagnoza pedagogiczna stanowi jeden z elementów kompleksowego i wielopłaszczyznowego procesu diagnostycznego dziecka. Diagnozowanie pedagogiczne w obszarze resocjalizacji jest czynnością stawiania rzetelnych rozpoznań w celach wychowawczych, o charakterze wspierającym i resocjalizującym. Dotyczy to osób niedostosowanych społecznie lub zagrożonych niedostosowaniem. Jakie działania i postawy wspomagają prawidłowy kontakt diagnostyczny? Co może rozwijać i ożywiać kontakt diagnostyczny? Jak radzić sobie z oporem w kontakcie diagnostycznym? W niniejszym artykule zostaną przedstawione wskazówki dla wychowawców, pedagogów i psychologów szkolnych, którzy nawiązują kontakt diagnostyczny z uczniami zagrożonymi niedostosowaniem społecznym lub niedostosowanymi społecznie.
Problemy wychowawcze, trudności ucznia z przyswojeniem wiedzy czy zdobyciem umiejętności, to codzienność w naszych szkołach. Zazwyczaj dobry nauczyciel potrafi sobie z tymi zadaniami poradzić. Umiemy rozpoznawać i podejmować adekwatne działania wspierające wobec ucznia z trudnościami. Co jednak zrobić, gdy szkoła wyczerpie już wszystkie możliwości pomocy – dowiesz się z artykułu.
© ePedagogika.pl - Portal dla pedagogów i wychowawców z pasją.
