Współczesna młodzież staje przed różnorodnymi wyzwaniami emocjonalnymi i psychicznymi, które mogą być trudne do zrozumienia zarówno dla samych nastolatków, jak i ich rodziców. Dzisiejszy świat, dynamicznie zmieniający się w sferze technologii i kultury, stawia przed młodymi ludźmi niełatwe zadania.
W pracy z uczniami istotne jest rozwijanie ich kompetencji emocjonalnych i społecznych. Użycie kart pracy skoncentrowanych na tematyce wsparcia emocjonalnego może znacząco przyczynić się do wzrostu empatii, umiejętności rozpoznawania emocji oraz reagowania w sytuacjach trudnych. Proponowane zachęcają do refleksji nad własnymi uczuciami i sposobami radzenia sobie z nimi, jak również nad tym, jak można skutecznie wspierać innych w momentach kryzysowych. Poprzez analizę różnych sytuacji uczniowie uczą się, że przeżywanie skrajnych emocji w obliczu problemów bliskich osób jest czymś naturalnym. Jednocześnie uczą się, jak mogą okazywać wsparcie, zachowując przy tym zdrowe granice i dbając o własne dobrostan. Wprowadzenie takich zadań na zajęciach pozwala na rozwijanie kluczowych umiejętności społecznych i emocjonalnych oraz sprzyja budowaniu pozytywnego klimatu w klasie, promując wartości takie jak empatia, wzajemna pomoc i zrozumienie.
Wśród coraz młodszych uczniów pojawiają się trudności w zakresie zaburzeń odżywiania. Już w okresie wczesnej nastoletniości ważnym dla dzieci tematem jest obraz własnego ciała, jego atrakcyjność w oczach własnych i odbiorze rówieśników. Warsztat ma na celu wsparcie dziecka w kształtowaniu pozytywnego obrazu samego siebie, własnej cielesności, rozwój samoakceptacji oraz pomoc w rozróżnieniu konstruktywnych i destrukcyjnych przekonań na własny temat.
Ostatni rok nie sprzyjał radzeniu sobie z napięciem. Miliony pandemicznych informacji atakowały na każdym roku, trudno było uniknąć ciągłych rozmów o ryzyku zakażenia, statystykach. Polskie domy przesiąkły lękiem o zdrowie, pracę, plany i marzenia. Telefony w Poradniach Zdrowia Psychicznego nie przestają dzwonić – lękowa młodzież jest w wyraźnym dołku.
„Oczywiście, żeby wyjść frontowymi drzwiami, musiałam dotknąć klamki i ust. Zazwyczaj robiłam to trzydzieści trzy razy. Tyle razy musiałam wykonać tę czynność, by móc przestać. Trzydzieści trzy idealne razy i co najmniej pół godziny później niż planowałam, mogłam w końcu wyjść ” opowiada o swoich natręctwach bohaterka książki „Całując klamki” autorstwa T. S. Hesser. Opis jej codzienności wiernie odzwierciedla to, z czym mierzą się uczniowie z rozpoznaniem obsessive-compulsive disorder ( OCD), czyli zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym.
Do gabinetu psychologów dziecięcych coraz częściej trafiają rodzice zaniepokojeni tym, jak ich dziecko się odżywia. Obserwują wycofanie córki czy syna z jedzenia wspólnie z rodziną, nasilające się ograniczenia ilości jedzenia, dążenie do odchudzania się, wykonywania ćwiczeń, odrzucania różnych produktów. Martwią się tym, ile czasu ich dziecko spędza na przyglądaniu się własnemu ciału, ważeniu, porównywaniu się do kolegów. Niepokój budzą sytuacje, w których dziecko odmawia jedzenia lub zjada je po kryjomu w dużych ilościach.
© ePedagogika.pl - Portal dla pedagogów i wychowawców z pasją.
