
Gdy w mediach pojawiają się informacje o dramatycznych zdarzeniach w szkołach, łatwo uznać, że kryzys to sytuacja skrajna, która zdarza się gdzieś indziej. Tymczasem kryzys w szkole rzadko zaczyna się od zdarzenia, o którym mówią wszyscy. Częściej od ucznia, który nagle się wycofuje, od narastającego konfliktu albo od jednego zdania rzuconego na przerwie. Dla dziecka taki kryzys jest równie wielki, a to, jak dorosły zareaguje na pierwsze sygnały, często decyduje o tym, czy sytuacja się wyciszy, czy eskaluje. Hasło „interwencja kryzysowa” wywołuje jednak wśród nauczycieli obawę i obniża wiarę we własne umiejętności. Tymczasem większość z nich na co dzień przeprowadza wiele mniejszych interwencji, które rozładowują napięcie, zanim przerodzi się w kryzys. Wyjaśniamy, od czego zacząć, jak rozmawiać z uczniem i jakich działań bezwzględnie unikać.
Z artykułu dowiesz się:
- Kto w szkole może prowadzić interwencję kryzysową?
- Od czego zacząć rozmowę z uczniem w kryzysie?
- Jak słuchać ucznia i czego unikać w rozmowie?
- Co zrobić, gdy życie lub zdrowie ucznia jest zagrożone?
- Jak szkoła może przygotować się na sytuacje kryzysowe?
- Czym jest kryzys i jak go rozpoznać u ucznia, wyjaśniamy w artykule „Kryzys psychiczny u ucznia – jak go rozpoznać?”.
Pozostało jeszcze 86% treści
Aby zobaczyć cały artykuł, zaloguj się lub zamów dostęp.
Uzyskaj dostęp do portalu a wraz z nim:
- Dostęp do stale aktualizowanej wiedzy z zakresu prawa oświatowego.
- Wsparcie ekspertów w rozwiązywaniu indywidualnych problemów.
- Praktyczne wskazówki i porady ułatwiające codzienną pracę.
- Baza kilkuset scenariuszy i kart pracy gotowych do wydrukowania i zastosowania na zajęciach.
- Atrakcyjne materiały multimedialne – słuchowiska, webinaria i gry dydaktyczne.
Jeżeli posiadasz już konto
Zaloguj się
Autor: Katarzyna Topolska
Psycholog (Uniwersytet Łódzki), psychotraumatolog (Wyższa Szkoła Europejska, im. ks. J. Tischnera) i interwentka kryzysowa (International Critical Incident Stress Foundation). Doświadczenie zawodowe zdobywała przez 10 lat w szkołach podstawowych, telefonie zaufania oraz gabinetach psychologicznych. Pracowała także jako koordynatorka programów psychospołecznych skierowanych m.in. do przymusowych migrantów, osób 65+ oraz młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym. Równolegle do pracy psychologicznej prowadzi szkolenia dla nauczycieli, warsztaty dla młodzieży oraz superwizje dla osób pracujących w III sektorze.