Lęk to naturalna emocja, której funkcją jest wskazanie na ewentualne niebezpieczeństwo. Okres przedszkolny to czas, w którym pojawiają się różne tzw. lęki rozwojowe. Budzi je ciemność, obce osoby, zwierzęta, głośne odgłosy, nieobecność opiekunów, rozstania, a także śmierć. Występowanie tego rodzaju obaw we wczesnym dzieciństwie jest jego nieodłącznym elementem. Rolą dorosłych jest pomoc w oswajaniu lęku, normalizowanie go, ułatwianie dzieciom przeżywania i oswajania trudnej dla nich emocji. Zadaniem warsztatu jest pomoc w rozwijaniu umiejętności radzenia sobie z lękiem w grupie przedszkolnej. Wprowadzenie tematu lęku w zabawie sprawia pomaga go znormalizować i ułatwia rozumienie jego roli.
Uczucie niepokoju i stresu towarzyszy osobom w każdy, wieku, w tym również dzieciom i młodzieży. Dzieci i młodzież mogą odczuwać lęk w związku z różnymi zdarzeniami. Żeby móc pokonać związane z nim negatywne uczucia, muszą umieć wyjaśnić, co je wywołuje. Proponowany zestaw kart pracy zawiera materiały, które pomogą dzieciom i młodszej młodzieży nazwać problemy i zjawiska, które wywołują niepokój oraz podjąć refleksję nad działaniami, które mogą podejmować w drodze do ich przezwyciężenia.
Napięcie i stres związany z aktualną sytuacją społeczną wokół wojny w Ukrainie nie oszczędza najmłodszych. Nietrudno zauważyć niepokój u dzieci w wieku przedszkolnych. Pojawiają się próby opracowania zjawiska wojny w niespokojnych, poruszających zabawach, rozdrażnienie, niechęć do wykonywania codziennych czynności. Celem scenariusza jest wsparcie grupy przedszkolnej w regulacji trudnych emocji. Symboliczna bajka terapeutyczna „Sposoby na burzę” ma za zadanie pomóc najmłodszym w rozumieniu trudnej sytuacji społecznej i uczuć, które wywołuje.
Zestaw kart pracy dla dzieci z Ukrainy. Dziecko poznaje postać Olka, chłopca, który boi się zasnąć sam. Materiały są przeznaczone do wykorzystania przez nauczycieli i specjalistów władających językiem ukraińskim. Bardzo ważne jest, aby efekty pracy ucznia zostały omówione. Proponowane ćwiczenia mają pomóc dziecku wyrazić lęk, poprzez narysowanie tego, czego się boi. Następnym krokiem będzie opanowanie niepokoju poprzez wizualizację szafy, w której można zamknąć niepokojące obrazy. Dziecko tworzy również postać strażnika, który opiekuje się strachami – dzięki temu wie, że dorosły może mu w tym pomóc. Ostatnie zadanie polega na identyfikacji źródeł lęku, poprzez stworzenie zawartości własnej „szafy”. Karty pracy przeznaczone dla dzieci w wieku 7-10 lat.
Praca psychologa z młodszymi dziećmi ma specyficzny charakter. Uczniowie na pierwszym etapie edukacyjnym mają słabiej wykształconą umiejętność myślenia abstrakcyjnego i rozumowania przyczynowo-skutkowego. Dlatego w pracy z tą grupą warto stosować metafory oraz dążyć do wizualizowania myśli. W artykule omówiono trzy innowacyjne narzędzia pracy psychologa szkolnego do wykorzystania podczas spotkań zmagających się lękiem i nieradzących sobie z negatywnymi emocjami. Poznaj metody pracy psychologa szkolnego z dzieckiem z lękiem.
Zestaw zawiera 4 karty pracy przeznaczone dla dzieci w wieku 7-10 lat. Uczeń poznaje postać Olka, chłopca, który boi się zasnąć sam. Jego zadaniem będzie pomóc mu wyrazić lęk, poprzez narysowanie tego, czego się boi.
Gdy świeżo upieczony przedszkolak przekracza próg nowej placówki ma prawo być rozbity i przerażony rychłym rozstaniem z opiekunem. Adaptacja dziecka do nieznanych warunków wymaga niezwykłej cierpliwości, uważności ze strony dorosłych – nie wystarczy pocieszyć i pchnąć malucha przed siebie – trzeba mu pomóc nazwać, zrozumieć i na końcu wygasić zalewające go uczucia. Jednak czasem zdarza się, że czas adaptacji dawno minął, a lęk niezmiennie trwa. Co wtedy?
Wszystko, co nowe rodzi pewne obawy. Dorosły ma jednak wiele różnych punktów odniesienia – gdy zaczyna nową pracę, jest w stanie przewidzieć, jaki ten początek może być. Gdy kilkuletnie dziecko przekracza próg przedszkola po raz pierwszy, żadnego porównania nie ma. To, co mówili rodzice: „będzie tam dużo zabawek”, „poznasz wielu kolegów”, „będziesz się tam dobrze bawił” było zwyczajnie czystą abstrakcją, bo przecież nie da się wyobrazić sobie czegoś, czego się nigdy nie doświadczyło. Jedyne, co można zrobić, to wybuchnąć płaczem.
© ePedagogika.pl - Portal dla pedagogów i wychowawców z pasją.
