Precyzyjne użycie ręki nie wynika wyłącznie ze sprawności mięśni czy liczby wykonanych powtórzeń. Kluczową rolę odgrywa mózg i jego zdolność do uczenia się na podstawie doświadczenia. To właśnie dzięki neuroplastyczności możliwe jest doskonalenie chwytu, manipulacji oraz rozwijanie sprawności manualnej. Mózg nie jest strukturą stałą – tworzy nowe połączenia nerwowe i wzmacnia te, które są często używane. W kontekście terapii ręki oznacza to, że odpowiednio dobrane działania mogą realnie wpływać na poprawę funkcji, ponieważ prowadzą do zmian w organizacji pracy układu nerwowego.
Terapia ręki to ważna forma wsparcia w pracy z dziećmi mającymi trudności w zakresie sprawności motoryki małej. Jest często zalecana uczniom z odpowiednią diagnozą i stanowi element zajęć terapeutycznych lub rewalidacyjnych w szkole. Jej prowadzenie rodzi jednak pytania o podstawy formalne: kto może pracować z dziećmi, jakie kwalifikacje są wymagane, czy możliwe jest zatrudnienie nauczyciela na stanowisku „terapeuta ręki” i jak właściwie przypisać prowadzenie tych zajęć w dokumentacji?
Terapia ręki to terapia mająca na celu usprawnianie całej ręki: od barku, przez ramię i przedramię, po nadgarstek, dłoń i palce. Głównym celem działań podejmowanych w ramach terapii ręki jest udoskonalenie precyzyjnych ruchów dłoni i palców. Jednak, aby uzyskać pożądany poziom trudnych ruchów precyzyjnych, należy zadbać o prawidłową sprawność całej kończyny górnej. Z artykułu dowiesz si m.in., na czym polega terapia ręki, jakie kwalifikacje musi mieć terapeuta ręki oraz na czym polegają ćwiczenia wykonywane w czasie terapii. Autorka zwraca także uwagę, jakie zachowanie dziecka powinno skłonić do odbycia konsultacji z terapeutą ręki.
Karta pracy zawiera ćwiczenie służące usprawnianiu percepcji wzrokowej (w tym pamięci wzrokowej) oraz doskonaleniu dysocjacji palców. Zadaniem dziecka jest powtórzenie/odczytanie napisu, który jest przypisany do koloru, który pojawił się pod podniesionym palcem.Ćwiczenia można wykonywać dla obu rąk równocześnie lub dla każdej z osobna.
Karty pracy na Dzień hipopotama to narzędzia do wykorzystania w ramach ćwiczeń rozwijających umiejętności grafomotoryczne dzieci. Wśród propozycji znajdują się: labirynty, zadania wymagające wycinania i sklejania, puzzle, ćwiczenia związane z przerysowywaniem wzoru, kolorowanie po numerach, łączenie kropek. Karty pracy na dzień hipopotama można wykorzystać przy okazji obchodów tego nietypowego święta lub podczas każdych innych zajęć ukierunkowanych na rozwijanie grafomotoryki.
Proponowane ćwiczenia mają na celu w szczególności doskonalenie dysocjacji palców oraz chwytu opuszkowego, usprawnianie wspólnej pracy palców, kształtowanie chwytu opuszkowego, doskonalenie koordynacji ręka – oko oraz percepcji wzrokowej. Propozycje mogą być wykorzystane także przez logopedę podczas usprawniania aparatu artykulacyjnego oraz utrwalania prawidłowego toru oddechowego. Przed rozpoczęciem zajęć należy przygotować plastelinę (różne kolory) oraz małą piłeczkę lub kapsel.
Zadaniem dziecka jest narysowanie lustrzanych odbić rysunków. W zestawie cztery karty pracy o różnym stopniu trudności.
Zadaniem dziecka jest narysowanie lustrzanych odbić rysunków. W zestawie sześć kart pracy z rysunkami bałwanów, o dużym stopniu trudności. Zadanie doskonale ćwiczy koordynację ręka - oko.
Zadaniem dziecka jest narysowanie lustrzanych odbić rysunków. W zestawie trzy kart pracy o różnym stopniu trudności. Zadanie doskonale ćwiczy koordynację ręka - oko.
Zadaniem dziecka jest narysowanie lustrzanych odbić rysunków. W zestawie cztery karty pracy o różnym stopniu trudności. Zadanie doskonale ćwiczy koordynację ręka - oko.
Zadaniem dziecka jest narysowanie lustrzanych odbić rysunków. W zestawie cztery karty pracy z łatwymi do skopiowania rysunkami. Zadanie doskonale ćwiczy koordynację ręka - oko.
Zadaniem dziecka jest narysowanie lustrzanych odbić rysunków. W zestawie pięć kart pracy z łatwymi do skopiowania rysunkami. Zadanie doskonale ćwiczy koordynację ręka - oko.
Zestaw dziewięciu kart pracy służących rozwijaniu dysocjacji palców (rozdzielność pracy), doskonaleniu chwytu pęset owego oraz usprawnianiu percepcji wzrokowej. Zadanie dziecka polega na uzupełnieniu białych luk w obrazku plasteliną, zgniecionymi kulkami bibuły, pomponami lub farbą w odpowiednich kolorach. Do pracy z wykorzystaniem farb można wykorzystać palec lub patyczek kosmetyczny.
© ePedagogika.pl - Portal dla pedagogów i wychowawców z pasją.
