grafomotoryka

Czy pisanie szlaczków rozwija rękę? Grafomotoryka i terapia ręki w ujęciu neurorozwojowym

Czy pisanie szlaczków rozwija rękę? Grafomotoryka i terapia ręki w ujęciu neurorozwojowym

Szlaczki, karty pracy, obrazki i rysunki bez odrywania ręki – to jedne z najczęściej stosowanych metod przygotowania dziecka do nauki pisania. W praktyce terapeutycznej coraz częściej okazuje się jednak, że mimo wielu ćwiczeń dziecko nadal nie radzi sobie z pisaniem, szybko się męczy lub unika zadań grafomotorycznych. Czy to oznacza, że problem leży w ręce? Niekoniecznie. Pisanie jest złożonym procesem neurorozwojowym, w którym dłoń pełni jedynie rolę wykonawcy, a o jego jakości decydują znacznie głębsze mechanizmy. Zrozumienie ich pozwala inaczej spojrzeć na szlaczki – nie jako podstawę, lecz jedynie fragment większego systemu, który trzeba najpierw zbudować.

Z artykułu dowiesz się m.in.: 

  • Czy szlaczki rozwijają rękę i przygotowują dziecko do nauki pisania?
  • Dlaczego dziecko męczy się przy kartach pracy i niechętnie pisze mimo ćwiczeń?
  • Jakie funkcje (posturalne, sensoryczne, motoryczne) są niezbędne, zanim dziecko zacznie pisać?
  • Dlaczego same ćwiczenia ręki często nie przynoszą efektów?
  • Jak zabawy grafomotoryczne i ruch całego ciała wspierają naukę pisania?
Pisanie nie jest czynnością wykonywaną wyłącznie ręką. To jedna z bardziej złożonych umiejętności, jakich dziecko uczy się w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Wymaga współpracy całego ciała, sprawnego układu nerwowego oraz dojrzałości wielu funkcji, które rozwijają się dużo wcześniej niż sam chwyt kredki czy ołówka. Z tego powodu ocena gotowości do pisania nie powinna ograniczać się do pytania, czy dziecko potrafi narysować szlaczek, utrzymać narzędzie pisarskie i siedzieć przy stoliku. Kluczowe jest to, czy ma zbudowane podstawy, na których dopiero może oprzeć się precyzyjna praca ręki.
Najprościej można to ująć tak: ręka pisze, ale całe ciało ją do tego przygotowuje. Dłoń nie pracuje w oderwaniu od barku, bark od tułowia, a tułów od układu równowagi, czucia głębokiego i planowania ruchu. Jeżeli którykolwiek z tych elementów działa niewystarczająco dobrze, trudność może ujawnić się właśnie podczas pisania. Dziecko może wtedy mocno zaciskać palce, szybko się męczyć, zmieniać pozycję, podpierać głowę, przesuwać kartkę zamiast płynnie prowadzić rękę albo pisać niestarannie mimo dużego wysiłku. W takich sytuacjach problem bardzo często nie dotyczy samej dłoni, lecz całego mechanizmu, który powinien ją wspierać. 
Prawidłowy rozwój chwytu dziecka - etapy rozwoju chwytu

Rozwój chwytu dziecka – etapy rozwoju od pierwszych chwytów po pisanie

Celem oddziaływa w ramach WWRD jest jak najwcześniejsze wykrycie nieprawidłowości rozwoju oraz odpowiednie dobranie ćwiczeń do jego indywidualnych potrzeb. Jednym z istotnych obszarów rozwoju dziecka na tym etapie jest nabywanie sprawności motorycznej i manualnej. Z tego też względu osoby pracujące z najmłodszymi dziećmi powinny posiadać wiedzę m.in. na temat rozwoju chwytu dziecka. Wiedza taka pozwala na wczesne zauważenie ewentualnych nieprawidłowości i podejmowanie oddziaływań terapeutycznych. Sprawdź, jak powinien przebiegać rozwój chwytu u dziecka w pierwszym roku jego życia. Dowiedz się również po czym poznać prawidłowy bądź nieprawidłowy sposób trzymania kredki czy ołówka u dziecka w wieku przedszkolnym.

Warto znać podstawowe informacje na temat rozwoju sprawności ręki, szczególnie w aspekcie rozwoju grafomotorycznego. Zdarza się bowiem, że rodzice, opiekunowie lub nauczyciele, zbyt wcześnie wymagają od dzieci wykazania się określonymi sprawnościami. Innym razem nie dostrzegają pierwszych, istotnych sygnałów nieprawidłowego lub opóźnionego rozwoju kończyny górnej. Zarówno stawianie zbyt wysokich wymagań, jak i brak reakcji na pierwsze symptomy opóźnienia w rozwoju sprawności ręki mogą skutkować trudnościami w nabywaniu jednej z najważniejszych umiejętności szkolnych – pisania. Noworodek ma napięcie mięśniowe skoncentrowane na obwodzie ciała. Oznacza to, że prezentuje niskie napięcie tułowia, ale ma mocno napięte ręce i nogi. Kończyny górne są ugięte w łokciach i blisko tułowia, dłonie zaciśnięte w pięść. Charakterystyczne jest silne zaciskanie dłoni na podanym przedmiocie czy palcu dorosłego. Nie wynika to jednak ze świadomie stosowanej umiejętności, ale z odruchu neurologicznego, nazywanego odruchem chwytnym dłoni. Podejrzewa się, że setki tysięcy lat temu odruch ten był potrzebny do chwytania się futra lub ciała mamy. Już w tak wczesnym okresie rozwoju można zaobserwować wkładanie dłoni do ust. Prawidłowo rozwijające się niemowlę w wieku 3-4 miesięcy poprzez autoeksplorację dłońmi jamy ustnej, stymuluje swoje mięśnie oralne. Dzięki aktywnemu odruchowi gryzienia pobudza ruchy szczęki, które dają początek odruchowi żucia, niezbędnemu podczas jedzenia. Taka stymulacja jamy ustnej przez dziecko określana jest pojęciem mouthing [1]. Dzięki mouthing niemowlę zdobywa ważne informacje o otaczającym je świecie: poznaje faktury, kształty, rozmiary, temperaturę zabawek, dłoni, palców. To fundament dla rozwoju umiejętności związanych z jedzeniem i piciem. Z tej przyczyny nie należy zabraniać dziecku wkładania swoich dłoni do ust.
Sprawdź inne serwisy