Tworzenie indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego (IPET) to obowiązek każdej szkoły, wynikający z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym. Proces ten wymaga nie tylko znajomości prawa, ale również dobrej organizacji pracy zespołu nauczycieli i specjalistów. Prawidłowo opracowany i wdrożony IPET jest podstawą skutecznego wsparcia ucznia o specjalnych potrzebach edukacyjnych, a także zabezpieczeniem szkoły na wypadek kontroli. W artykule wyjaśniono, co musi zawierać IPET, przedstawiono etapy jego tworzenia oraz praktyczne wskazówki i najczęstsze błędy, których należy unikać.
Wielospecjalistyczna ocena poziomu funkcjonowania ucznia oraz indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny to podstawowe dokumenty opracowywane dla uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego. Za ich opracowanie odpowiada zespół powołany przez dyrektora szkoły. W niniejszym artykule zdefiniowano rolę i wymieniono najważniejsze zadania poszczególnych uczestników zespołu ds. WOPFU i IPET.
Udział rodziców w posiedzeniu zespołu ds. kształcenia specjalnego jest dobrowolny. Jednak o ile szkoła nie może nakazać im uczestniczenia w spotkaniu, o tyle nie może tego zabronić. Co więcej – dyrektor ma obowiązek zawiadamiać ich o każdym spotkaniu nauczycieli i specjalistów.
Rodzice dzieci objętych kształceniem specjalnym mają prawo uczestniczenia w spotkaniach zespołu opracowującego IPET. W związku z tym przedszkole i szkoła musi zawiadamiać ich o terminach tych spotkań. Bardzo często wyznaczone terminy nie odpowiadają rodzicom. Wówczas pojawia się pytanie – czy można zorganizować spotkanie zespołu IPET bez udziału rodzica ucznia?
© ePedagogika.pl - Portal dla pedagogów i wychowawców z pasją.
