neurologopeda

Pomiędzy pracą neurologopedy a logopedy występują pewne różnice. Logopeda jest specjalistą zajmującym się diagnozowaniem, profilaktyką i terapią różnych form zaburzeń mowy, począwszy od dyslalii, a skończywszy na jąkaniu. Koryguje wady wymowy u dzieci   i osób dorosłych, ale też pomaga między innymi aktorom, lektorom, dziennikarzom w poprawie wyrazistości mowy, jakości wypowiedzi i dykcji.  Neurologopeda zaś zajmuje się głównie osobami z problemami z mową i językiem o podłożu neurologicznym, chociaż oczywiście wady wymowy takie jak rotacyzm czy sygmatyzm nie są mu obce. Posiada obszerną wiedzę na temat budowy i pracy mózgu, aparatu artykulacyjnego i mięśni twarzy. Warto podkreślić, że neurologopeda nie jest lekarzem. Żeby zostać neurologopedą należy ukończyć studia podyplomowe w tym zakresie. Nie są wymagane studia na kierunku medycznym, mimo iż neurologopedia ma wiele wspólnego z medycyną i program studiów obejmuje m.in. treści związane z tą dyscypliną nauki.

Neurologopeda to logopeda posiadający dodatkową specjalizację z neurologopedii, zajmujący się diagnozą i terapią zaburzeń mowy, języka i komunikacji o podłożu neurologicznym. Nie jest lekarzem, a diagnoza neurologopedyczna nie zastępuje konsultacji neurologicznej – stanowi natomiast specjalistyczną ocenę funkcjonowania aparatu mowy i komunikacji w kontekście pracy mózgu.  Terapia neurologopedyczna jest wskazana m.in. u niemowląt z trudnościami ssania i połykania, dzieci z opóźnionym lub nieprawidłowym rozwojem mowy, afazją dziecięcą, mózgowym porażeniem dziecięcym, zespołami genetycznymi, spektrum autyzmu, a także u osób dorosłych po udarach i urazach mózgu. Obejmuje ona m.in. usprawnianie motoryki aparatu artykulacyjnego, funkcji oddechowych i fonacyjnych, rozwijanie komunikacji (również alternatywnej), stymulację procesów poznawczych oraz – w razie potrzeby – reedukację czytania i pisania.