dziecko nie słucha poleceń

W szkolnych i domowych realiach dorośli często skarżą się, że dziecko „nie słucha”, „ignoruje”, „robi na odwrót”. Jeszcze do niedawna podobne zachowania interpretowano głównie w kategoriach wychowawczych. Dziś wiemy, że brak reakcji na polecenie bywa efektem nie tyle złej woli, ile realnych trudności neurofizjologicznych: przeciążenia bodźcami, niedostatecznej rejestracji sygnałów, problemów z planowaniem ruchu, a także ograniczeń wykonawczych (hamowanie: zdolność do zatrzymania impulsu, pamięć robocza: zdolność do zapamiętania poszczególnych etapów złożonego polecenia, elastyczność: zdolność przerzutności uwagi). Integracja sensoryczna (SI) nie wyjaśnia wszystkich przypadków, ale w bardzo wielu dostarcza klucza do zrozumienia, dlaczego dziecko „nie słyszy” dorosłego lub nie jest w stanie wykonać nawet prostych instrukcji. Celem artykułu jest uporządkowanie mechanizmów łączących przetwarzanie sensoryczne z wykonaniem polecenia, wskazanie obszarów do oceny funkcjonalnej oraz zaproponowanie praktycznych strategii dla rodziców i nauczycieli – tak, by zastąpić etykietę „niegrzeczne” rzetelną analizą potrzeb.

Praca z grupą wymaga szerokiego spektrum kompetencji. Nauczyciel codziennie korzysta ze swoich umiejętności adaptacji do zmiennych warunków, pokładów cierpliwości i kreatywności. Zwłaszcza, gdy uczniowie mają odmienne zasoby i zupełnie różne potrzeby. Frustracja nadchodzi, gdy nauczyciel czuje się bezradny i mało skuteczny. Co zrobić, gdy uczniowie nie wykonują poleceń i nie biorą aktywnego udziału w procesie nauczania. Co może leżeć u źródła takiej sytuacji?