
W pracy z uczniem ze spektrum autyzmu jedną z podstawowych zasad jest zapewnienie mu czytelnej struktury i przewidywalności. Dotyczy to zarówno przebiegu dnia, jak i pojedynczych zajęć, czynności samoobsługowych, interakcji społecznych czy zmian organizacyjnych. Uczeń powinien wiedzieć, co będzie się działo, w jakiej kolejności, jak długo potrwa dana aktywność i co nastąpi po jej zakończeniu. Komunikat słowny nie zawsze jest wystarczający. Może być zbyt szybki, zbyt złożony albo zbyt ulotny. W sytuacji przeciążenia sensorycznego, emocjonalnego lub poznawczego uczeń może nie przetwarzać skutecznie poleceń werbalnych, nawet jeśli zwykle rozumie mowę. Odpowiednio dobrane pomoce dydaktyczne o charakterze wizualnym dają mu dodatkowy, bardziej trwały punkt odniesienia.. Obraz, symbol, fotografia lub napis pozostają dostępne dłużej niż wypowiedziane zdanie. Uczeń może do nich wrócić, wskazać je, porównać z aktualną sytuacją i wykorzystać do orientacji w działaniu.
| Obszar pracy | Na co zwrócić uwagę? | Przykład zastosowania |
|---|---|---|
| Dobór symboli | Symbol powinien być zrozumiały dla konkretnego ucznia. Nie należy zakładać, że dziecko rozumie piktogram tylko dlatego, że jest czytelny dla dorosłego. | U jednego ucznia sprawdzi się fotografia sali, u innego piktogram, a u ucznia czytającego napis połączony z symbolem. |
| Stopień trudności harmonogramu | Plan należy wprowadzać stopniowo. Zbyt rozbudowany harmonogram może przeciążać ucznia i utrudniać koncentrację. | Na początku można zastosować układ „najpierw – potem”, a dopiero później plan kilku aktywności lub całego dnia. |
| Oznaczanie zakończenia aktywności | Uczeń powinien widzieć, że dana czynność została zakończona. Stała procedura domykania aktywności ułatwia przechodzenie do kolejnego zadania. | Po wykonaniu zadania uczeń zdejmuje symbol, przesuwa go do pola „zrobione” albo odkłada do koperty. |
| Uwzględnianie aktywności preferowanych | Harmonogram nie powinien obejmować wyłącznie obowiązków. Aktywności regulujące i przyjemne pomagają uczniowi lepiej rozumieć strukturę dnia. | Po symbolu „zadanie” można umieścić symbol „przerwa”, „odpoczynek”, „zabawa” albo „wyjście do domu”. |
| Przygotowanie do zmiany | Zmiana planu powinna być pokazana w sposób konkretny i wizualny. Sam komunikat słowny może być niewystarczający. | Nauczyciel pokazuje symbol zmiany i mówi: „Nie będzie sali gimnastycznej. Teraz będzie biblioteka”. |
| Uczenie wyboru | Harmonogram może wspierać sprawczość ucznia i rozwój komunikacji funkcjonalnej. Wybór powinien być realny i ograniczony do dostępnych aktywności. | Uczeń wskazuje jedną z dwóch opcji: „puzzle czy książka”, „przerwa przy stoliku czy na dywanie”. |
| Dostępność harmonogramu | Plan powinien znajdować się w miejscu dostępnym dla ucznia. Dziecko powinno móc zobaczyć symbol, wskazać go, zdjąć lub przesunąć. | Harmonogram może być umieszczony na tablicy w sali albo mieć formę przenośnej planszy na rzepy. |
| Spójność działań dorosłych | Wszystkie osoby pracujące z uczniem powinny stosować te same zasady korzystania z harmonogramu. | Nauczyciele i specjaliści ustalają, kto aktualizuje plan, jak oznacza zmianę i jakich komunikatów używa. |
| Monitorowanie skuteczności | Jeśli uczeń nie korzysta z harmonogramu, należy sprawdzić, czy forma pomocy jest dla niego zrozumiała i funkcjonalna. | Gdy uczeń ignoruje plan, warto zmniejszyć liczbę symboli, zmienić piktogramy na fotografie albo wrócić do układu „najpierw – potem”. |
Z artykułu dowiesz się m.in.: